BUN-standaardreactie: geen reactie
BUN-voorzitter André Kalden wijst de geboden gelegenheid tot het reageren op berichten van • open boeddhisme • af. Daarmee onttrekt hij de aanspraken op miljoenen euro’s aan algemene middelen actief aan onafhankelijke, journalistieke toetsing.
Hij wil niet reageren, zo zegt hij in een voicemail, omdat hij • open boeddhisme • als een blog, en dus niet als pers beschouwt. Om die reden, zegt hij, is zijn standaardreactie dat hij niet zal reageren op vragen – ongeacht de inhoud daarvan. Kalden is behalve BUN-voorzitter ook perswoordvoerder van de Unie.
De afgelopen weken zocht • open boeddhisme • vanuit het journalistieke principe van hoor en wederhoor contact met BUN-voorzitter Kalden. Aanleiding was het bericht DJI hoort oud-voorzitter BUN van 22 februari 2012.
In een ongevraagde schriftelijke bevestiging per mail schrijft Kalden nog eens dat het beantwoorden van vragen van ‘bloggers’ niet in zijn taakopvatting past: ‘Uit hoofde van mijn rol als voorzitter van de BUN sta ik desgevraagd graag de pers te woord. Personen die een blog op internet opzetten vallen daar niet onder. Ook ga ik niet met bloggers in discussie of op blogs reageren.’
Met zijn categorische afwijzing van het weblog als vorm van journalistiek verwijdert Kalden – die zichzelf op zijn website behalve als consultant ook als wetenschapsjournalist bekendmaakt – zich ver van de gangbare opvatting onder professionele journalisten en media-experts.
Kritiek is absurdum
De Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) schrijft dat de vraag of weblogs journalistieke media kunnen zijn, direct afhangt van de vergelijking van twee definities: wat is journalistiek en wat is een weblog?
Beide begripsbepalingen zijn volgens de NVJ ‘uitermate lastig’. ‘Kritiek op de weblog als journalistiek medium op zich, is dus een absurdum. Het zegt simpelweg niets.’
De NVJ voert verder aan dat in een beoordeling van het journalistiek gehalte van media niet de vorm maar de werkwijze de doorslag moet geven.
Ze wijst er ook op dat menig weblog aandacht besteedt aan datgene wat professionele journalisten laten liggen: ‘Dat nieuwe aandachtsveld spreekt je aan of niet. Maar dat mag en kan niet worden verward met algemene journalistiek. De journalist die beweert dat de mediaconsument het verschil niet ziet, lijdt aan een ernstige onderschatting van zijn publiek.’
Werkwijze bepaalt
In De rol van een ‘Journalist’ in de democratie gaat emeritus hoogleraar informatierecht Egbert Dommering in op vragen naar de bescherming van de pers en de inrichting van het openbare debat in het internettijdperk. Ook hij onderscheidt nieuwe journalistieke media niet naar vorm waarin zij zich uiten, maar naar hun werkwijze.
Dommering stelt daarbij het winnen van het vertrouwen van een publiek dat een complexe werkelijkheid niet kan overzien, centraal. ‘Vertrouwen win je door waarheidsgetrouwheid, kennis en transparantie. Geen enkel expertisesysteem in onze samenleving kan vertrouwen winnen als het zijn kennis niet organiseert volgens regels van professionaliteit en daarover publiekelijk verantwoording aflegt.’
Mede daardoor presenteerde • open boeddhisme • zich na maanden voorbereiding onlangs als nieuw en onafhankelijk journalistiek webmagazine, een houding die op de website vervat is in de omschrijving van ambitie, doel en principes. Alle gebaseerd op een professionele en journalistieke attitude, en optimaal gebruikmakend van binnen de doelgroep aanwezige expertise.
Kortom: naar vorm en werkwijze presenteert • open boeddhisme • zich niet als een persoonlijk weblog.
Dat deze journalistieke benadering van boeddhisme in een behoefte van lezers voorziet tonen de site statistieken aan: de berichten en pagina’s op de site zijn sinds het begin van onze meting op 17 februari 2012 meer dan 3.000 keer geraadpleegd.
Verwaarlozing taak
Dit alles betekent dat BUN-voorzitter en perswoordvoerder Kalden met zijn categorische afwijzing en ‘standaardreactie’ niet alleen de eigen en legitieme bijdrage van • open boeddhisme • aan het informeren van het in boeddhisme geïnteresseerde publiek miskent, maar ook de BUN-inbreng in het publieke debat over boeddhisme in Nederland verwaarloost.
De BUN heeft immers de verantwoordelijkheid om als door de Nederlandse overheid aangewezen contactorgaan richting samenleving én media op te treden. In de ambtelijke Nota Erkenning BUN staat hierover geen woord Frans.
Belastinggeld
Zo is de BUN de erkende zendende instantie voor de geestelijke verzorging van gedetineerden vanuit de Dienst Justitiële Inrichtingen (DJI) én houder van de zendmachtiging van de (publieke) Boeddhistische Omroep. Op deze wijze maakt de BUN aanspraak op de besteding van miljoenen euro’s per jaar aan belastinggeld.
Zij doet dit namens de boeddhistische gemeenschap als geheel. De Unie schatte de grootte hiervan in september 2009 op 900.000 (voor de zendmachtingsaanvraag voor de BOS). Eén maand later verklaarde toenmalig voorzitter Francisca Boel echter zich alleen verantwoordelijk te voelen voor de aangesloten gemeenschappen. Deze telden volgens haar niet meer dan 20.000 mannen en vrouwen. Een jaar later schroefde de BUN dit aantal terug tot 5.000 (notulen ledenvergadering 30 oktober 2010).
Maar, de BUN is voor de aanwending van de door haar tussenkomst besteedde algemene middelen verantwoording verschuldigd aan de Nederlandse samenleving, de boedhistische gemeenschap én haar leden.
Zij dient zich daarom te verhouden tot alle Nederlandse media, en niet alleen tot een niet-beargumenteerde, door subjectieve voorkeuren gekleurde selectie van een voorzitter-woordvoerder.
Problemen
De BUN heeft serieuze problemen. De afgelopen weken toonden de berichten op • open boeddhisme • dit aan.
Een greep: geen inbreng in de keuze van een ‘fusiepartner’ voor de boeddhistische omroep; onderzoek door het Bureau Integriteit & Veiligheid DJI naar aanleiding van brieven van oud-voorzitter De Jongh; verwevenheid van kerk en staat in de persoon van het Hoofd van de Dienst Boeddhistische Geestelijke Verzorging; het grote verloop binnen het BUN-bestuur.
De vraag is relevant of de BUN wel in staat is haar plicht tegenover de Nederlandse overheid en samenleving naar behoren te vervullen.
Lees ook
> NVJ: Nieuwe uitgeefvormen
> Netkwesties: Profiel prof. Egbert Dommering
> Egbert Dommering: De rol van een ‘Journalist’ in de democratie
> Thomas van Aalten: Journalistiek erin, dagblad eruit
> Rose Russell: The Credibility of Online Media Broadcasting
> Bas de Vries: Drie vooroordelen over publieks-participatie ontkracht
> NRC•Next: Wie een boeddhabeeldje heeft is boeddhist (12 oktober 2009)
> BUN: Zendmachtigingsaanvraag 2009
2 Responses to “BUN-standaardreactie: geen reactie”
Het stuk lezend, kan ik me de reactie van de heer Kalden voorstellen. Hij zegt, zo begrijp ik, in zijn mail aan openboeddhisme.nl helemaal niet dat een blog geen journalistiek medium kan zijn, maar dat hij ‘personen die een blog opzetten’ niet als pers beschouwt.
Kennelijk wil hij niet op iedereen reageren die hem wat voorhoudt. Zo simpel kan het zijn. Als ik dan uw wat relligere beschuldiging lees: “Daarmee onttrekt hij de aanspraken op miljoenen euro’s aan algemene middelen actief aan onafhankelijke, journalistieke toetsing.”, dan denk ik: “Kom op mensen, daar trekt u wel een hele grote broek aan. U blaast zaken op.”
Niettemin kan openboeddhisme.nl als concept wel in een journalistieke leemte voorzien. Vandaar ook dat ik de moeite neem tot deze reactie in de hoop hieraan bij te dragen.
@Kees Koornstra
Reactie • open boeddhisme •
André Kalden stelde zowel in zijn voicemail als in zijn latere e-mail • open boeddhisme • gelijk aan een blog, en een blog gelijk aan niet-pers.
De BUN houdt de zendmachtiging van een publieke omroep die in 2010 ruim 2,3 miljoen euro aan algemene middelen ontving.
Daarnaast maakt de BUN aanspraak op de besteding van algemene middelen ten behoeve van een Dienst Boeddhistische Geestelijke Verzorging bij Justitie en een universitaire ambtsopleiding aan de Vrije Universiteit, Amsterdam.