Het antwoord is ‘neen’. Bhutan, als enige 100% boeddhistisch, heeft tussen 1990 en 1992 20% van zijn bevolking via ‘one people, one nation’ politiek het land uitgejaagd. Ruim 120.000 mensen vluchtten naar India om gedeporteerd te worden naar vluchtelingenkampen in Nepal. Procentsgewijs de grootste etnische zuivering sinds de Tweede Wereldoorlog.

De VN evalueren per vier jaar de mensenrechten: ook die in Bhutan. Onder meer Nederland tikt het op de vingers over de volhardende wijze waarop het regime repatriëring van de bevolking tegenhoudt. Met leugens, marketing en cover up met ‘Bruto Nationaal Geluk’. Door twintig jaar gesprekken met Nepal te saboteren. Door toezeggingen die niet worden waargemaakt. Bijvoorbeeld: Bhutan erkent een groot aantal vluchtelingen in het Nepalese Kudunabari-kamp als Bhutanezen maar weigert ze terug te laten keren.
Het kent honderden politieke gevangenen, heeft honderden Bhutanezen mishandeld en vermoord, verplicht iedereen in nationale kleding te lopen op straffe van uitsluiting of erger, gooit monniken voor drie jaar de cel in voor het ‘smokkelen’ van dertig gram tabak. Toeristen worden nagenoeg niet toegelaten, vrije pers bestaat niet, vrijheid van reizen evenmin. Onder meer Human Rights Watch, Global Human Rights Defence, UNHCR en het Europees Parlement maken zich dus decennia zorgen.

Kortom: Bhutan is dus geslotener dan Noord-Korea, Bhutan is dus ongeveer het slechtste voorbeeld dat de Partij voor Geluk kan kiezen.

Door Bhutan als voorbeeld te positioneren (overigens op basis van foutieve voorstelling van zaken) wijst de Partij voor Geluk niet alleen zichzelf een slechte dienst maar negeert zij ook de werkelijkheid van 150.000 vluchtelingen. Geluk is iets dat Bhutan niet nastreeft voor de gehele bevolking maar slechts voor een kleine welgestelde corrupte arrogante elite. Op hun troon en zetel gehouden door machtige buur India omdat India gebaat is met een buffer met China.

Alice Verheij