Ik stoor mij als mindfulnesstrainer ook al enige tijd aan dat wat ik de verneurologisering of verSwaabing van meditatie noem. (Dit laatste naar aanleiding van Dick Swaab’s boek ‘Wij zijn ons brein’.)

De eerlijkheid gebiedt me ook te melden dat ik soms een onderzoek noem en meelift op de populariteit van mindfulness. Maar nooit als begin- of eindargument, en nooit zonder connectie met het boeddhisme te leggen.

Prof. Paul Grossman, van het Department of Psychosomatic Medicine, University Hospital Basel, Zwitserland, hield een lezing die ik bijwoonde. De titel was ‘Mindfulness and its near-enemies: Opportunities and opportunism as psychology embraces the big M.’ Ofwel: Mindfulness en zijn naaste vijanden: kansen en opportunisme bij het omarmen van mindfulness door de psychologie.

Grossman heeft onderzoek gedaan naar de onderzoeken op mindfulnessgebied. Hij komt tot de conclusie dat wat veel onderzoekers meten géén mindfulness is. Bij één bepaalde meetschaal die geregeld gebruikt wordt om metingen te doen, wordt zelfs onvoldoende onderscheid gemaakt tussen mindfulness en dissociatie.

Ook heeft hij gevonden dat sommige onderzoeken andere (minder positieve) resultaten geven wanneer zij herhaald worden. Kortom: het wordt tijd om kritisch te zijn op de conclusies van onderzoekers.

Ik mocht met toestemming een artikel van Ton Lathouwers op mijn website gebruiken dat mogelijk een interessante toevoeging is bij de links: deel 1 en deel 2.

Dat geeft mooi weer wat ik zo mis in de huidige mediatiehype: het hart van liefde en mededogen.

Je kunt iets met therapeutische effecten niet direct therapie noemen.

Met ‘Bishop haalt het onderzoek van Davidson aan als voorbeeld…’ bedoelden we niet meer te zeggen dan ‘Bishop noemt het onderzoek van Davidson als voorbeeld…’

Even daarvoor schreven we daarom ook ‘Bishop noemt uit deze lijst onder meer een bericht over…’

Want dat is precies wat Dorothy Bishop doet. Om verdere misverstanden te voorkomen hebben we de zin aangepast.

Bishop toont onder haar blogpost ‘Brain scans show that…’ een link naar de aankondiging van een publicatie over dit onderzoek door University of Wisconsin-Madison.

Deze link verwijst dus niet naar een journalistiek medium maar naar een bekendmaking van Richard Davidson’s eigen universiteit.

Bishop gaat inderdaad niet inhoudelijk in op het onderzoek van Davidson en zijn collega’s.

Maar dat bedoelden we ook niet te zeggen: ze noemt het als voorbeeld, meer niet.

Het onderzoeksverslag zelf verscheen op 3 juli 2007 in Proceedings of the National Academy of Science, onder de titel ‘Neural correlates of attentional expertise in long-term meditation practitioners’.

We hebben een pdf van dit artikel aan de gerelateerde content toegevoegd.

Ook hebben we daar de bronvermelding van het bericht ‘Brain scans show meditation changes minds, increases attention’ aangepast.

Dit staat niet in het stuk van Bishop. De serie weblinks die ze geeft, kwam blijkbaar naar voren toen zij zocht naar ‘Brains scans show’.

En de titel van het stuk over het wetenschappelijk artikel begint daar inderdaad mee. Maar Bishop zegt niets over het wetenschappelijk artikel of het onderzoek van Davidson zelf.

Jullie doen eigenlijk zelf wat bekritiseerd wordt. Journalisten schrijven over wetenschap, meestal door middel van wat andere journalisten schrijven.