De gedetineerde was een Turkse man met levenslang die al ongeveer een jaar op vrijwillige basis bezoek kreeg van mij, als afgevaardigde van Rigpa, in een gevangenis in Zuid Holland. Hij had ‘Het Tibetaanse boek van leven en sterven’ van Sogyal Rinpoche gelezen en had Rigpa daarover gebeld en gevraagd of hij bezoek kon krijgen.

Na een jaartje was hij blijkbaar erg tevreden en had hij behoefte aan een hogere frequentie en meer zekerheid. Hij vroeg de directie tevergeefs om meer bezoekuren.

Hij vond dat hij recht had op geestelijke verzorging vanuit de religie van zijn keuze en dat ik voor mijn moeite een vergoeding moest krijgen. Hij heeft toen inderdaad de gevangenis aangeklaagd en gewonnen.

Vanaf dat moment werd ik betaald voor mijn bezoeken en werd mijn werk dus als geestelijke verzorging gehonoreerd. Helaas kon de frequentie van mijn bezoeken niet omhoog.

Ik kreeg echter wel toegang tot dezelfde faciliteiten als de andere geestelijke verzorgers en ik werd onderdeel van het team. Op deze manier kon ik langzaam een groepje vormen. Zodra gedetineerden werden overgeplaatst kwam ik ook daar op bezoek, onder meer in TBS klinieken. Zo is het organisch gegroeid en kwamen er meer verzorgers bij.

Om het formeel meer body te geven en het officiële contact met Justitie te verzorgen werd bij de Boeddhistische Unie Nederland Joest t’ Hart als leider van de werkgroep geestelijke verzorging aangesteld.

Na een tijdje kwam Caroline Hissink van Shambhala erbij als geestelijke verzorger en hebben we samen in een TBS kliniek in de Bijlmer meerdere meditatiecursussen gegeven. Dit gebeurde in samenwerking met een geestelijk verzorger van christelijke denominatie en een daar werkzame psycholoog.

Nog weer later kwamen Meindert van der Heuvel (zen) en Jacco van der Velde uit de gelukpa traditie (Tibetaans) en kreeg de geestelijke verzorging formeel steeds meer vorm.

Er werd voor ons – het team van boeddhistische geestelijk verzorgers samen met de pandits (geestelijke verzorgers uit het hindoeïsme) – bijvoorbeeld een rudimentaire opleiding georganiseerd die ons vooral op ambtelijk niveau de nodige uitgangspunten bijbracht.

Dit gebeurde rond 2006, en in die tijd bezochten we met ons vieren over het hele land een tiental gevangenissen en TBS-klinieken op regelmatige basis bezocht.

Ik zie dat hier ook gespreksverslagen en rapportages van de BUN worden gepubliceerd waar ik en anderen in genoemd worden. Ik maak daar bezwaar tegen. Dit zijn interne stukken die niet bedoeld zijn om op het internet te worden geplaatst. Ik vind het van weinig respect voor de genoemde betrokkenen getuigen.

Dat is niet juist. Het hele bestuur zou toen aftreden, maar om enige continuïteit met het nieuwe bestuur te waarborgen ben ik nog even aangebleven.

Bij mail van 31 januari 2004 heb ik meegedeeld mijn werkzaamheden te willen beëindigen en het bestuur te verlaten per ingang van de komende algemene ledenvergadering.

Dus tot begin 2004 heb ik leiding gegeven aan de boeddhistische geestelijke verzorging van gedetineerden ‘oude stijl’.

Wat betekent deze ontwikkeling voor de evaluatie van de BUN als zendende instantie die het KASKI op dit moment aan het uitvoeren is? Ik schreef daarover in mijn blog op 13 en op 24 februari.

Om te beginnen moet, lijkt me, het KASKI van deze informatie kennis nemen, wellicht staat niet alles ervan in het informatiepakket van de DGV van het ministerie van Veiligheid en Justitie aan deze onderzoekers.

Vervolgens denk ik dat de evaluatie er door vergemakkelijkt wordt. Misschien een onverwachte stelling, die ik zal toelichten.

Op de evaluatie leek een loden last te rusten: hij mag niet uitmonden in de conclusie dat de BUN niet voldoet aan de criteria van de ‘Erkenningsovereenkomst’ en dat dus de BUN niet definitief door Justitie zou kunnen worden erkend. Want dan – hoorde ik al zeggen – zou dat het zeer vervelende gevolg hebben dat gevangenen geen boeddhistische verzorging meer zouden krijgen.

Dat gevolg is er dus niet. Er kan gewoon gebruik worden gemaakt van de oude regeling; dat kan zelfs beter want er kan maatwerk geleverd worden, bijvoorbeeld gebruik worden gemaakt van allochtone boeddhistische geestelijk verzorgers.

Het KASKI kan met haar evaluatie een belangrijke bijdrage leveren aan de zuivering van de huidige belangenverstrengeling (mogelijk ook met betrekking tot de hindoeïstische geestelijke verzorging, want mij hebben signalen bereikt dat de ontwikkelingen daar ook behoorlijk troebel zijn geweest).

Voor de Vrije Universiteit is het ook gunstig. Zij hoeven niet op een geforceerde wijze binnen een jaar een master plus ambtsopleiding boeddhistische geestelijke verzorger te ontwikkelen, maar kunnen beginnen bij wat nu overgeslagen is: een behoefteonderzoek in de zorgsector.

Voor de BUN zelf: die kan zich nu vrijer herbezinnen op haar toekomst. Misschien niet te beginnen bij het bestuur van de BUN maar wel in de rapportage van de Werkgroep de Lotusbloem die over de interne strubbelingen in de BUN moet adviseren.

Dus dat kommentaar van de BUN volgt vast nog wel.