Met minimale kennis van boeddhisme vertrouwen op de kwaliteiten van iemand in een monnikspij is niet anders dan naïef te noemen: zelfs titels opgedaan na jarenlange bestudering van boeddhistische teksten geven geen garantie voor de kwaliteit van compassie en wijsheid van de drager van de titel. Het is niet de geleerdheid die een boeddhistisch leraar kenmerkt, maar de kwaliteit van compassie en wijsheid.

De geheime kennis in de overleveringslijn van leraar op leerling is de gevestigde methode om deze kwaliteiten te waarborgen, maar ook dit kan slechts een gebrekkige toets zijn want iedere schakel vormt een risico op foute interpretaties: bekend is het geval van de boeddhistisch leraar die een sadhana (gebedenboek) schreef om een seksuele relatie met zijn eigen dochter aan te kunnen gaan.

Deze mensen moeten gecorrigeerd kunnen worden, veel mensen verwachten daarom nu actie van de dalai lama. De huidige dalai lama wordt echter ook bekritiseerd door een groep ‘gelijken in de leer’: zij beschuldigen hem ervan de woorden van zijn eigen leraren — pas ná hun dood — anders uit te leggen en trekken daarmee zijn spirituele autoriteit ernstig in twijfel.

De dalai lama onderneemt vrijwel geen actie tegen leraren die veel geld opleveren, dit zou toch iedere democratisch georiënteerde boeddhist aan het denken moeten zetten…? Maar, wie durft de dalai lama kritiek te geven?

Seksueel misbruik is machtsmisbruik. Seksueel misbruik komt voor daar waar er uitgesproken machtsrelaties zijn. Blijkbaar vinden we seks veel spannender dan macht, maar het probleem dat we moeten aanpakken is de koppeling van religie en macht. Kandidaat misbruikers vind je overal.

Het zijn de leerlingen die we moeten sensibiliseren. Een leraar kan nooit meer macht hebben dan de leerling bereid is te geven.