April * Inzichtsmeditatie met meer dan zes zintuigen. * Wat is tijd? Bestaat het en hoeveel? Waarneembaar? * Hoe lang duurt (leven in) het nu: 0,1 of 10 sec. bijv. ?

Een aantal natuurwetenschappelijke beschouwingen die o.a. over inzichtsmeditatie gaan.
Rode draad: de TIJD,  wat is het,  hoe neem je het waar  en hoeveel is er van?

Korte inhoud van het voorafgaande

Zie deze tekst maar, samen met  die van 25 maart  als het april-nummer van dit maandblad.
Samen met een reageerder kwam ik tot een alternatieve titel: de Pacekka Boeddha Bode.

=========================================================================

Inzichtsmeditatie kan (en moet) met meer dan zes zintuig(-bewustzijnen)
Wat is een zintuig; en welke zintuigen zijn er ?

In de beoefening van inzichtsmeditatie staat het aandachtig zijn op zintuigbewustzijn centraal. Er is niet een overvliegend vliegtuig, dat is een concept, maar er is 'horen': met het oor. De kunst is te voorkomen dat die concepten volgen waarbij het ene concept het andere oproept.
Dat hebben de oude Indiërs goed bedacht en daar is ook wel een eenvoudig biologische beschrijving van mogelijk: de trilling van het geluid die in het oor iets mee laat trillen dat vervolgens via zenuw naar de hersenen gaat en hupla, bewustzijn. Waarna neuronen verder weer gaan vuren naar andere neuronen: wel nuttig en nodig om zich later te herinneren wat er gebeurde, maar niet dat gedachten en emoties aan de haal gaan.

Er worden in de Pali Canon - o.a. in de Abhidhamma dus zeer dichtgetimmerd - vijf zintuigen en dus soorten zintuigbewustzijn onderscheiden, plus het denken (de mind) als zintuig. Dat laatste wijkt af van de westerse manier van analyseren (de geest wordt ook gezien als zintuig, alles wat via de geest kenbaar is, hoort ook bij de te observeren objecten), maar verder lijkt het bestaan van het vijftal horen, zien, voelen, ruiken en proeven vanzelfsprekend. De opsomming van Aristoteles (4e eeuw voor Christus).

In mijn beoefening komen ruiken en proeven weinig aan de orde; en voelen eigenlijk alleen in de vorm van pijn. Dat blijk ik onjuist te hebben gehad: eerder werd gedacht dat de pijn gewoon de overbelasting van de druk-receptoren was, maar onderzoek in de eerste helft van de 20e eeuw gaf aan dat de pijn is een apart fenomeen is, verweven met alle andere zintuigen, met inbegrip van 'gevoel'. Pijn werd ooit beschouwd als een geheel subjectieve ervaring, maar recente studies tonen aan dat de pijn is geregistreerd wordt de anterior cingulate gyrus van de hersenen.

Een definitie (er zijn er vast een heleboel) is: "Een zintuig is een gespecialiseerd orgaansysteem dat een organisme in staat stelt tot perceptie van bepaalde voor het zintuig specifieke stimuli. Eenvoudiger gezegd is het een orgaan dat een mens of dier de mogelijkheid geeft een bepaald gedeelte van de werkelijkheid waar te nemen." ( Bron )

Maar als een rechtgeaard bestudeerder van de Dhamma moet men zich bij dit vijftal afvragen:
IS DAT WEL ZO ?
Zijn er misschien (ook) andere zintuigen, andere stimuli, andere aspecten van de (fysieke) werkelijkheid? En dus andere zintuigbewustzijnen als schakel tussen het fysieke en het mentale?
En ja hoor.

De niet-traditionele zintuigen

Dan heb ik het niet over het pseudowetenschappelijke 'zesde zintuig' bij intuïtie en telepathie.
Maar over het feit dat in de biologie meer zintuigen, meer 'orgaansystemen' die aan de definitie voldoen, onderscheiden worden. Bij de mens; en soms weer andere (bv het waarnemen van magnetische velden) bij diverse soorten dieren.
Ik som ze op feitelijke manier op. Maak daarbij gebruik van het Wikipedia-lemma ' Sense '
Samengevat: evenwichtszin,   thermoceptie (temperatuurzin),   proprioceptie (positiezin),   nociceptie (pijnzin),   chronoception (tijd)   en interne zoals honger,  dorst en  aandrang.
Het precieze aantal varieert per bron, het maximaal genoemde aantal menselijke zintuigen is 21
Ik geef van de niet-traditionele steeds een korte Nederlandse en - in de Bijlage 1 - een langere Engelse beschrijving, gebaseerd op Wikipedia.

Evenwichtszin is het vermogen van een organisme om lineaire versnelling en rotatie van zijn hoofd (of kop) waar te nemen.

Thermoceptie of temperatuurzin is het vermogen van een organisme om temperaturen rond zijn normale lichaamstemperatuur waar te nemen. Het woord thermoceptie is afgeleid van het griekse woord thermos (warmte). Waarnemen met dit zintuig heet warmte of kou voelen.

Proprioceptie of positiezin (ook wel kinesthesie genoemd) is het vermogen van een organisme om de positie van het eigen lichaam en lichaamsdelen waar te nemen.

Nociceptie of pijnzin is het vermogen van een organisme om weefselbeschadiging of dreigende weefselbeschadiging waar te nemen. Het woord nociceptie komt van het latijnse woord nocere (schaden, kwetsen). Waarnemen met dit zintuig heet pijn voelen.

Andere interne zintuigen
Wiki somt er elf op, sommige bijna autonoom en nauwelijks bewust waarneembaar.
De meest interessante: honger, dorst, druk op blaas en rectum (aandrang).

Perceptie niet gebaseerd op een specifiek zintuig-orgaan:
TIJD
Chronoceptie verwijst naar hoe het tijdsverloop wordt waargenomen en ervaren. Hoewel het beleven van tijd niet gekoppeld is aan een specifiek sensorisch systeem, geeft het werk van psychologen en neurowetenschappers aan dat menselijke hersenen een systeem hebben voor het waarnemen van de tijd, een sterk verspreid systeem. Een bepaald onderdeel, de suprachiasmatische nucleus, is verantwoordelijk voor de circadiane (of dagelijks) ritme, terwijl andere celgroepen een rol spelen bij kortere afstand tijdwaarnemingen.

In het artikel hieronder ga ik uitgebreider op de tijdsperceptie in.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Merkwaardig eigenlijk dat er zo weinig reflectie is in de literatuur (wetenschappelijk en instruerend) van de inzichtsmeditatie over de zintuigen en het bewustzijn er van. De ideeën van Pali Canon lijkt zonder reflectie over te zijn genomen.
Op deze wijze wordt er over zintuigen gesproken zoals tot onze Middeleeuwen over het feit dat de zon en de planeten om de aarde zouden draaien.

Doet het er toe, dat we nu een meer precieze kennis van het functioneren van de zintuigen hebben en er meer kennen? Is het nuttig ten behoeve van de inzichtsmeditatie?
Ik denk van wel. Het benoemen kan preciezer, het herkennen wat er aan zintuigelijke indruk opkomt is adequater. Het vergt wel wat oefening.
Een van de weinige teksten die hier aandacht voor heeft, is 'Come to Your Senses '.

========================================================================

Wat is 'tijd'; hoe kan men de tijd beleven ?
(En hoeveel tijd-dimensies zijn er ? )

Vooraf: dit onderwerp is eigenlijk te moeilijk voor me. Het is vooralsnog 'work in progress'.

De vraag wat 'tijd' is, heeft filosofen, natuurkundigen en in religie geïnteresseerden al eeuwen bezig gehouden. Ook boeddhisten wel, hoewel daar niet zoveel is uitgekomen. 'Tijd ' komt bijvoorbeeld niet in de Abhidhamma voor als citta of cetasika. Wel in Nagarjuna's beroemde Madhyamaka-tekst. De laatste strofe uit hfst 19, 'Examination of Time ' (vertaling Garfield):
 ' If time depends on an entity,
  Then without an entity how could time exist?
  There is no existent entity.
  So how can time exist? '

Twee zeer uitgebreide artikelen van hoog niveau, die ik uiteraard niet in hun geheel kan citeren maar toch deze blog bijna overbodig maken:
'Time ' uit de IEP  en  Philosophy of space and time  van Wikipedia.

Er is niet één verschijnsel waarbij de overeenkomst zo groot is: 'tijd' en 'de perceptie van tijd' zijn vrijwel hetzelfde, zie The Experience and Perception of Time van Stanford.   Hieruit:
"Tijdsbeleving roept een aantal intrigerende puzzels op, met inbegrip van wat het betekent om te zeggen dat we de tijd waarnemen. In dit artikel zullen we de verschillende processen exploreren, waardoor we ons bewust van de tijd zijn gemaakt, en die invloed hebben op de manier waarop we denken dat de tijd werkelijk is. Onvermijdelijk, zullen wij bezig zijn met de psychologie van de tijdsbeleving, maar het doel van het artikel is het stellen van filosofische kwesties, en in het bijzonder of en hoe aspecten van onze ervaring kan worden ondergebracht binnen bepaalde metafysische theorieën over de aard van de tijd en causaliteit."

In het dagelijks leven zijn er drie ruimtelijke dimensies, bijvoorbeeld lengte, breedte en hoogte te noemen.
En één tijd-dimensie, die we bij gebrek aan concurrentie gewoon de tijd of het tijdsverloop noemen. Dat laatste is een subtiel verschil: beweeg ik me door de tijd óf beweegt de tijd zich door mij?

De 'Arrow of Time ': de tijd gaat altijd van verleden via het heden naar de toekomst.

Als verbinding met het vorige onderwerp:
Is er een zintuig waarmee men (het verloop van) de tijd kan waarnemen? Let op de drie woorden tussen haakjes: daar zit een wereld van filosofische gedachten achter.
Er is een naam voor dat 'zintuig': chronoceptie , maar er is geen afzonderlijk orgaan voor in het menselijk lichaam.

Onze biologische klok is geen normale klok. De suprachiasmatische nucleus in de hersenen is de centrale klok die je dagelijkse ritme bepaalt. Deze 24-uursklok regelt dagelijkse pieken en dalen in onze hormoonspiegels en beïnvloedt daarmee veel van onze dagelijkse activiteiten; van eten tot slapen. Wetenschappers denken dat we voor kortere taken meerdere inwendige stopwatches hebben die in de hersenen de tijd bijhouden. De hersengebieden waar die ‘stopwatches’ zouden zitten, zijn alleen nog niet ontdekt.
Ook zijn er mensen die - met reden - stellen de maan(d)-cyclus te kunnen volgen.

Een voorbeeld uit de inzichtsmeditatie: het observeren van de ademhaling (in en uit, u weet wel) is ook een soort observeren van de tijd.
'Tijd ' is ook een ritmisch fenomeen; cyclisch van aard. Een interessant thema is ook dat in de Westerse filosofie 'tijd' lineair wordt gezien en in de Oosterse (o.a. de boeddhistische) als circulair, waarmee ook het verschil in benadering van wedergeboorte verduidelijkt wordt.

Is dat echt zo, die drie dimensies c.q. ene dimensie van ruimte c.q. tijd, of denken we dat alleen maar, nu, in de 21e eeuw. Misschien wordt er in andere tijden en/of door andere wezens dan de mens wel anders over gedacht. En dus anders waargenomen, want we kunnen onszelf van alles wijsmaken als we er belang bij hebben.
Wat betreft 'ruimte 'is men tegenwoordig wat flexibeler, de mogelijkheid van vier (Einstein) of veel meer (de snaar-theorie) dimensies wordt theoretisch voor mogelijk gehouden.

Maar wat de 'tijd ' betreft is men veel kariger in de speculatie, ook in de theoretische natuurkunde; dat vind ik jammer.
Er zijn wel theorieën dat de tijd niet bestaat, dat is al vast een veelbelovend begin.
Een ervan is de 'B-theory of time ' : "The B-theory of time is the name given to one of two positions regarding philosophy of time. B-theorists argue that the flow of time is an illusion, that the past, present and future are equally real, and that time is tenseless. This would mean that temporal becoming is not an objective feature of reality. "

Waarom is er maar één tijdsdimensie, althans wordt er zo weinig over het bestaan van meer gefilosofeerd?
Ik heb het dan niet over tijdreizen. Reizen door de tijd ('back to the future') is wezenlijk wat anders dan het (denken over) twee tijdsdimensies; reizen in de tijd is heen en weer bewegen langs de ene traditionele tijdsdimensie. In plaats van de traditionele 'pijl van de tijd' die loopt van verleden via heden naar de toekomst.
Ik heb het dan ook niet over 'spirituele' andere tijds-gedachten, zoals psychische tijd of temps vécu ('de geleefde tijd', Henri Bergson).
Nee, ik probeer me een natuurkundig echte tweede tijdsdimensie voor te stellen, loodrecht (orthogonaal) staand op de eerste traditionele.
Een van de weinige natuurkundigen die dit aan heeft gedurfd, is Itzhak Bars, vergelijk een overzicht (met veel wiskunde) hier .

In de drie ruimtedimensies kan een voorwerp, bv een mens, bewegen over één van de dimensies die men zich als lijn kan voorstelle. Of langs een diagonaal van twee of drie. In welke richting en met welke snelheid (< c) dan ook. Bij de tijdsdimensie(s) is het deels anders: die verloopt maar in één richting (van verleden via heden naar toekomst) en maar met één snelheid (één seconde per seconde of één uur per uur etc.) Als er twee tijd-dimensies zouden zijn (het is slechts een theorie) dan is het denkbaar dat de snelheid waarmee de tijd in de ene dimensie verloopt, een andere is dan die in de tweede dimensie; en zijn ook diagonale resultanten denkbaar.

Kortom: ik ben niet veel verder dan (Sint) Augustinus die in de 5 eeuw zei:
" Maar wat is eigenlijk tijd ?
  Als niemand het me vraagt, weet ik het.
  Maar als iemand het me vraagt, weet ik het niet ! "

========================================================================

Het in het HIER en NU leven.  Waarom is het gewenst?  Kan dat wel?
                              HOE LANG DUURT HET NU ?

         _____________________!_____________________  

                 ←   verleden         [ [nu] ]         toekomst   →

En andere relatie van inzichtsmeditatie met het thema tijd
Veel spirituelen, bv Eckart Tolle, maar ook wel boeddhisten is hebben het graag over
'IN HET HIER EN NU LEVEN '. Wat ik me daarbij af vraag: HOE LANG DUURT HET 'NU' ?
Een seconde? Een milliseconde? Tien seconden?
En als ik me het echte (natuurkundige) nu voorstel met de tijdsduur 0 (nul) gaat dan het 'in het nu leven' van de spirituelen van bv een halve seconde voor dat echte nu tot een halve seconde er na?
Of duurt het 'nu' van het 'in het nu leven' van bijv. 6 seconden in het verleden via het natuurkundige nulpunt 'nu' naar bijv. 2 seconden in de toekomst?  Ik noem maar wat getallen.

Analoog aan de vragen over het 'nu' kunnen die over het 'hier' worden gesteld t.a.v. de uitdrukking 'in het hier en nu leven':
* Waar - in ruimtelijke coördinaten - bevindt zich het 'hier' ?
* Welke omvang heeft het, in de drie dimensies ?
Ik zou zeggen: het 'hier' is een bol met een diameter van 10 centimeter en die bevindt zich ergens in het menselijk lichaam. Alternatief: het hier valt samen met een lichaam, of met een paar, met elkaar verbonden.

'De kracht van het nu : gids voor een bewust en gelukkig leven' door Eckhart Tolle is een bestseller. Ook veel teksten over mindfulness verklaren dat mindfulness helpt bij het 'in het nu leven': teksten uit de zelfhulp-hoek maar ook wel de meer serieuze.
Wat men daarbij uit het oog verliest dat SATI, de oorspronkelijke Pali-term voor mindfulness, tegelijk HERINNERING betekent.
Zie bv Katinka Hesselink hierover. En herinneren kan men doen uit wat gebeurd is, uit het verleden dus en niet uit het 'nu' dus !
Er zijn neurologische aandoeningen van mensen die zonder (korte termijn) geheugen moeten leven en zich bv alleen nog de laatste toen seconden herinnerde: tragische levens !

"Het is juist beter om niet ‘in het nu te leven’ ": 'Ons brein kan niet in het nu leven'
Een helder artikel tegen de modieuze stroom in van de hand van Jeannette Kras. Zie Bijlage 2 .

Terug naar de vraag: hoe lang duurt het 'nu' van het 'nu' waarin men mindful wil leven?
Er is neurowetenschappelijk onderzoek naar hoe lang een (menselijk) brein de neuronen-configuratie van het 'nu' kan vasthouden. Afhankelijk van de meer precieze omschrijving kwam men bij: een aantal seconden, in ieder geval minder dan tien. Helaas ben ik de bron van dit onderzoek vergeten.

Samenvattend:
Het gaat niet on het in het hier het nu leven maar om het niet gehecht raken aan wat zich in het nu af speelt c.q. af heeft gespeeld. Of zich zorgen te maken over de toekomst.
En in meer metaforische zin weet ik wel een betere kreet: leef in de stroom (flow) van de tijd.

========================================================================


Bijlage 1
                              Andere zintuigen

Non-traditional senses                   Bron:  HIER

Balance and acceleration
Balance, equilibrioception, or vestibular sense is the sense that allows an organism to sense body movement, direction, and acceleration, and to attain and maintain postural equilibrium and balance. The organ of equilibrioception is the vestibular labyrinthine system found in both of the inner ears. In technical terms, this organ is responsible for two senses of angular momentum acceleration and linear acceleration (which also senses gravity), but they are known together as equilibrioception.
The vestibular nerve conducts information from sensory receptors in three ampulla that sense motion of fluid in three semicircular canals caused by three-dimensional rotation of the head. The vestibular nerve also conducts information from the utricle and the saccule, which contain hair-like sensory receptors that bend under the weight of otoliths (which are small crystals of calcium carbonate) that provide the inertia needed to detect head rotation, linear acceleration, and the direction of gravitational force.

Temperature
Thermoception is the sense of heat and the absence of heat (cold) by the skin and internal skin passages, or, rather, the heat flux (the rate of heat flow) in these areas. There are specialized receptors for cold (declining temperature) and for heat (increasing temperature). The cold receptors play an important part in the animal's sense of smell, telling wind direction. The heat receptors are sensitive to infrared radiation and can occur in specialized organs, for instance in pit vipers. The thermoceptors in the skin are quite different from the homeostatic thermoceptors in the brain (hypothalamus), which provide feedback on internal body temperature.

Proprioception
Proprioception, the kinesthetic sense, provides the parietal cortex of the brain with information on the movement and relative positions of the parts of the body. Neurologists test this sense by telling patients to close their eyes and touch their own nose with the tip of a finger. Assuming proper proprioceptive function, at no time will the person lose awareness of where the hand actually is, even though it is not being detected by any of the other senses. Proprioception and touch are related in subtle ways, and their impairment results in surprising and deep deficits in perception and action.

Pain
Nociception (physiological pain) signals nerve-damage or damage to tissue. The three types of pain receptors are cutaneous (skin), somatic (joints and bones), and visceral (body organs).
It was previously believed that pain was simply the overloading of pressure receptors, but research in the first half of the 20th century indicated that pain is a distinct phenomenon that intertwines with all of the other senses, including touch. Pain was once considered an entirely subjective experience, but recent studies show that pain is registered in the anterior cingulate gyrus of the brain. The main function of pain is to attract our attention to dangers and motivate us to avoid them. For example, humans avoid touching a sharp needle, or hot object, or extending an arm beyond a safe limit because it is dangerous, and thus hurts. Without pain, people could do many dangerous things without being aware of the dangers.


Other internal senses

An internal sense also known as interoception[14] is "any sense that is normally stimulated from within the body". These involve numerous sensory receptors in internal organs, such as stretch receptors that are neurologically linked to the brain. Some examples of specific receptors are:
* Hunger (motivational state) defined in humans, in the past as an aspect of lust. This sense comes from three of the five classic senses combined or separate, sight, smell, and taste.
* Pulmonary stretch receptors are found in the lungs and control the respiratory rate.
* Peripheral chemoreceptors in the brain monitor the carbon dioxide and oxygen levels in the brain to give a feeling of suffocation if carbon dioxide levels get too high.[16]
* The chemoreceptor trigger zone is an area of the medulla in the brain that receives inputs from blood-borne drugs or hormones, and communicates with the vomiting center.
* Chemoreceptors in the circulatory system also measure salt levels and prompt thirst if they get too high; they can also respond to high sugar levels in diabetics.
* Cutaneous receptors in the skin not only respond to touch, pressure, and temperature, but also respond to vasodilation in the skin such as blushing.
* Stretch receptors in the gastrointestinal tract sense gas distension that may result in colic pain.
* Stimulation of sensory receptors in the esophagus result in sensations felt in the throat when swallowing, vomiting, or during acid reflux.
* Sensory receptors in pharynx mucosa, similar to touch receptors in the skin, sense foreign objects such as food that may result in a gag reflex and corresponding gagging sensation.
* Stimulation of sensory receptors in the urinary bladder and rectum may result in sensations of fullness.
* Stimulation of stretch sensors that sense dilation of various blood vessels may result in pain, for example headache caused by vasodilation of brain arteries.


Perception not based on a specific sensory organ
Time

Chronoception refers to how the passage of time is perceived and experienced. Although the sense of time is not associated with a specific sensory system, the work of psychologists and neuroscientists indicates that human brains do have a system governing the perception of time, composed of a highly distributed system involving the cerebral cortex, cerebellum and basal ganglia. One particular component, the suprachiasmatic nucleus, is responsible for the circadian (or daily) rhythm, while other cell clusters appear to be capable of shorter-range (ultradian) timekeeping.


========================================================================

Bijlage 2
                              Niet in het hier en nu leven


"Het is juist beter om niet ‘in het nu te leven’
door Jeannette Kras

"In het nu leven. Er wordt mee bedoeld dat u alles wat u nu ervaart heel intens moet beleven en alles wat de toekomst en het verleden betreft dus buiten beschouwing moet laten. Voor wie dat wel eens geprobeerd heeft: het valt niet mee om zo mindfullness te leven. En nieuw onderzoek laat zien waarom dat zo moeilijk is.

Herinneringen en kijken
Wetenschappers van de universiteit van Pittsburg hebben ontdekt dat herinneringen omtrent het maken van een beslissing opgeslagen worden in een mysterieus deel van het brein: SEF. Dit deel van het brein is ook betrokken bij het plannen en controleren van snelle oogbewegingen en dus onze vaardigheid om dingen te zien.

Denken over denken
Wanneer we een beslissing nemen, dan maakt ons brein overuren. We denken over de keuzes, maar ook over ons denken na. Dat laatste noemen we ook wel metacognitie. “Het brein moet beslissingen en de resultaten waar deze beslissingen tot leiden in de gaten houden,” vertelt onderzoeker Marc Sommer. “We houden onze beslissingen wanneer we door het leven gaan continu in gedachten.” Om te achterhalen waar metacognitie ongeveer plaats zou vinden, zetten de onderzoekers een experiment op en bestudeerden ze drie belangrijke delen van ons brein. Het deel dat geassocieerd wordt met oogbewegingen en visuele aandacht, het deel dat betrokken is bij motorplannen (onbekende handelingen plannen en uitvoeren) en SEF, het deel dat betrokken is bij de planning en controle van hele snelle oogbewegingen die ons in staat stellen om ons continu op een object te focussen.

Experiment
De onderzoekers verzamelden een groep proefpersonen en lieten ze een taak uitvoeren. De proefpersonen moesten naar een bord kijken waarop lampjes knipperden. Op het bord knipperde soms ook een groter lampje. De proefpersonen moesten onthouden waar ze dat grotere lampje op zagen duiken en dat na afloop aangeven. Ook moesten ze gokken of hun antwoord klopte.

Resultaten
Metacognitie bleek in alledrie de delen van de hersenen voor te komen, wanneer proefpersonen nadachten over hun beslissingen en gok. Maar wanneer de proefpersonen die beslissing (het lampje knipperde daar) en het gokken (dat denk ik zeker te weten) aan elkaar verbonden, werd de metacognitie alleen in het deel van de hersenen dat betrokken is bij de snelle oogbewegingen (SEF) actief. Dat komt, doordat mensen de vraag ‘Denk je dat je het goed hebt’ pas gaan beantwoorden wanneer ze hun eerder behaalde resultaten in ogenschouw nemen. “Als wij denken dat we iets goeds krijgen dan is de hersenactiviteit in SEF (het deel van de hersenen dat betrokken is bij de snelle oogbewegingen, red.) groter,” legt Sommer uit. “Mensen willen goede dingen in het leven en om die goede dingen te blijven krijgen, moeten ze de huidige situatie vergelijking met de beslissingen die ze in het verleden hebben gemaakt.”

Onmogelijk
En dat verklaart waarom het zo moeilijk is om in het heden te leven. Sterker nog: volgens de onderzoekers is het onmogelijk om in het nu te leven. Ons brein haalt er altijd ervaringen uit het verleden bij. “Voor een gezond persoon is het onmogelijk om in dit moment te leven. Het is een mooie term, maar onze ervaringen zijn daarvoor te talrijk. "

Bron: Welingelichte Kringen

Mindfulness, van vipassana. 'Geen gezweef', wel werking. Ook met ethiek en (verborgen) religiositeit? Nieuw boek van Koert v. d. Velde en andere teksten En hoe het verder met de inzichtsmeditatie +7 gaat

Update 15 dec.
  Vandaag verscheen in Trouw een door Koert van der Velde geschreven artikel onder de titel 'Eigenlijk is mindfulness hartstikke religieus'. M'n kommentaar is hetzelfde als dat op z'n boek.
  Afgelopen zondag zijn ruim vijftig vipassana-beoefenaren (begeleiders, lokale mediteerders, (assistent)leraren) bij elkaar geweest. Thema: 'de zaak Mettavihari': wat is er het afgelopen jaar (en daarvoor) zo al gebeurt en een begin maken met de vraag: hoe nu verder? Goed, later meer.
=========================================================================

Update 21 dec.
Onbedoeld blijkt ik een ruzietje tussen Edel Maex en Koert van der Velde te hebben veroorzaakt.
Edel was namelijk not amused toen ik in onderstaande recensie schreef dat 'Geen Gezweef' heel sterk op interview met hem leunde; iemand probeert mij voor zijn karretje te spannen, schreef hij mij. Zie deze bijdrage van Koert n.a.v. een ingezonden brief en artikel van Edel:
"Koert van der Velde zegt: 20 december 2015 om 22:08
Beste Edel,
Wat waren we het toch eens met elkaar, anderhalf jaar geleden toen ik je interviewde: dat mindfulness op zijn best religieus is, maar dat je maar beter niet kunt geloven in religieuze beelden, en evenmin in autoriteiten. Voor mij is religie het je aangesproken voelen door iets wat achter de grens van je begrip ligt, vertelde ik, een definitie die ook jou zeer aansprak, zei je.
In de anderhalf jaar erna heb ik Geen Gezweef geschreven – de passages waarin jij voorkwam – en dat zijn er nogal wat – had je met enkele kleine wijzigingsvoorstellen goedgekeurd. Ik hoopte op een mooie recensie van jouw hand en zorgde er dan ook voor dat de uitgever jou als eerste een exemplaar van het verse boek toestuurde.
Ik schreef een stukje in Trouw over een aspect van het boek, namelijk dat mindfulness vaak veel religieuzer is dan veel trainers willen toegeven.
Toen er een ‘reaguurderige’ reactie op de Trouw-site verscheen onder de naam Edel Maex, heb ik je gelijk gemaild: of iemand je naam misbruikt heeft?
Je bleek het zelf geschreven te hebben. Je las het als ‘een complottheorie’. Uit het stuk distilleerde je dat ik met een ‘duistere bril’ naar religie kijk. ,,Religie komt uit zijn tekst naar voren als grimmig, leerstellig, moralistisch, autoritair en hypocriet,’’ stel je.
Nou breekt m’n klomp dacht ik. Niks in het artikel waaruit dat blijkt, volgens mij. En in het boek houd ik juist een warm pleidooi voor een religieuze vorm van mindfulness – precies Edel, die vorm die we alle twee zo sympathiek vinden.
Ik heb je gebeld. Je beperkte je tot het je beroepen op je recht te schrijven wat je maar wilt naar aanleiding van een krantenstuk. En mijn boek? Je bent een druk mens en hebt geen tijd het te lezen, zei je.
Edel, je velt wel een hard oordeel. Daarom roep ik je nogmaals op: lees dan ook dat boek!
Met hartelijke groet,
Koert "
=========================================================================

Voor degenen die niet meer gewend zijn, lange teksten te lezen, begin ik met mijn
Conclusie ,  waarmee ik deze blog (afgezien van de bijlagen) ook afsluit :

'Geen Gezweef ' is boeiend en informatief maar vertoont ook een gepreoccupeerdheid van de auteur met de vermeende verborgen religiositeit van mindfulness-trainers. En meer gericht is op zen à la Maex dan op vipassana à la Mahasi.
Mijn vermoeden is dat de hype-kant van mindfulness haar langste tijd heeft gehad en dat mindfulness één van de methoden blijft die een GGZ-hulpverlener soms, met een specifiek indicatie-gebied zal blijven hanteren, naast andere methoden, als maatwerk.
Mindfulness als een soort religie voor agelovigen: dat zie ik niet gebeuren. Van der Velde wil een discussie over deze pamfletkant van z'n boek: ik heb hierbij een kleine bijdrage daaraan geleverd en hoop op voortzetting van deze discussie. En er meer onbevangen onderzoek komt.

De toekomst van de inzichtsmeditatie in Nederland, voorheen bekend als vipassana, blijft ongewis. De kans dat die verder marginaliseert neemt toe naarmate de smaakmakers van deze beweging langer nalaten met een echt antwoord op de Mettavihari-crisis  te komen.
De hamvraag is of van loutering - bij de Mettavihari-leerlingen - sprake is? En dat er duidelijkheid komt over de moreel en spiritueel ongeldige 'transmissie ' van het leraarschap door Mettavihari in 2006. Mogelijk biedt een bijeenkomst volgende week duidelijkheid en kans op verandering.

=======================================================================

Een 'belangenverklaring': Het boek 'Geen Gezweef' heb ik als recensie-exemplaar gekregen.
Ik heb nooit een cursus mindfulness gevolgd. En heb ook nooit (wereldse) mindfulness gegeven; ik heb pensioen met AOW en daarvoor het beperkte ZZP-inkomen niet nodig. Noch ben ik ooit GGZ-professional geweest, die mindfulness als psycho-therapeutische interventie hanteert.

Toch bemoei ik me met de mindfulness, omdat de mindfulness zich met mij bemoeit.
Ik beoefenen namelijk vipassana-meditatie als onderdeel van het Achtvoudige Pad , dat ik als boeddhist probeer te gaan.
En 'mindfulness' is een gestripte versie, een op wereldse doelen gerichte methode, genomen van (onder andere) de vipassana, een Theravada-meditatievorm. Dat bedenk ik niet, dat zegt Kabat-Zinn, de ontwikkelaar van de mindfulness (dwz de MBSR).

Ik ben wat losser komen te staan van de vipassana, maar vind nog steeds wel dat de mindfulness-beweging schatplichtig is aan de vipassana en ik het dom vind dat ze zich dat niet beseffen of proberen te bagatelliseren. Of ik echt milder ben geworden, weet ik niet, wel heb ik de gunstige effecten om me heen van een achtweekse cursus gezien.
Verder realiseer ik me dat m'n aandachtigheid in het dagelijks leven in feite ook mindfulness is, al is die dan niet systematisch in een cursus getraind. Hier kom ik straks nog op terug.

Een paar inhoudelijke opmerkingen bij de verhouding mindfulness-vipassana: bij mindfulness-leraren lees ik wel eens dat 'mindfulness' een soort vertaling is van de Pali-term sati, dat de methode het beoefenen daarvan is. Ten onrechte; nog afgezien van de andere aspecten van het Achtvoudige Pad, bij vipassana gaat het om de combinatie van sati en Sampajañña ('clear comprehension, clear knowing, fully alert, attention, consideration, ... '). En bovendien is ook (toegangs)concentratie nodig, samatha dus. Het is een samengaan van deze mentale activiteiten. Daarom spreek ik in de titel van deze blog over vipassana + 7 = het 8-voudige pad.

Een ander aspect (dat me eerlijk gezegd niet zo verbaast) is het ontbreken van de ethische dimensie in de teksten. En dan heb ik het niet over de ethiek van de trainer maar die van de trainee, dus over de vraag of een deel van de beoefening in de acht wekelijkse sessies (en huiswerk) ook niet ethische contemplaties etc zouden moeten zijn?
Wat niet ontbreekt maar wel vaak kwaliteit (bv 'dubbelblind ') en vooral onafhankelijkheid ontbeert, is onderzoek naar de effecten van mindfulness; een voorbeeld daarvan in Bijlage 1.

Hierboven heb ik al een paar aspecten genoemd van het 'smalle' karakter van de mindfulness t.a.v. de vipassana in de aspecten van het Achtvoudige Pad. (Er zijn ook sterke punten, met name de systematiek)
Een ander punt wil geen aspect noemen maar een overstijgende zaak: het is al de vraag (bij sommigen) of vipassana een religie is (meer precies: of het beoefenen van vipassana het onderdeel is van het beoefenen van een religie - boeddhisme - door een individu, al dan niet in groepsverband). Dan is ook de vraag denkbaar: is misschien de mindfulness-beweging in het Westen langzamerhand een beetje een religie geworden? Een soort zingevingssysteem?

=======================================================================

Deze beschouwing kan het vooroordeel over mindfulness van een Theravada-vipassana beoefenaar, tevens scepticus, genoemd worden. Deze toets ik nu aan recente literatuur.
Allereerst een nieuw en zowaar Nederlands boek over mindfulness. Ik had er zin in, het leest lekker; m'n recensie is lang geworden, maar zeker niet leesvervangend.

Geen gezweef!
Mindfulness zonder dat het mindfoolness wordt
Door Koert van der Velde,     godsdienstwetenschapper en journalist
Uitgever Damon, november 2015              Te koop bij bv  Bol.com
Samenvatting door de auteur/uitgever:

"  Mindfulness is populair. Op universiteiten, in ziekenhuizen en zelfs in het leger wordt het beoefend. Deze neutrale techniek werkt, is wetenschappelijk bewezen en is helemaal niet religieus, kortom: 'Geen gezweef!'
   In 'Geen gezweef! ' ... gaat de auteur op onderzoek uit naar de werking, de oorsprong en de toekomst van mindfulness. Wat gebeurt er precies wanneer je aan mindfulness doet? Wat kun je ervan verwachten en wat niet? Wat is het belang van de religieuze oorsprong van mindfulness?
   Het zou zo mooi kunnen zijn: mindfulness als voorbeeld van een nieuwe technologie die het beste van een traditionele religie op een wetenschappelijke manier opnieuw beschikbaar stelt, aangepast aan de moderne geseculariseerde maatschappij. Maar, stelt de auteur, het gebruik van deze van oorsprong religieuze techniek vraagt om beleid en niet om naïviteit. Anders verwordt mindfulness tot 'mindfoolness'. "

Het kostte me aanvankelijk wat moeite dit boek serieus te lezen, omdat de auteur met grote regelmaat leuk doet, met woordspelingen en zo. Maar toen dat eenmaal overwonnen was, verscheen er een interessant boek, op lichte toon, met veel kennis van zaken - door eigen beoefening, studie en gesprekken - geschreven.
Af en toe wint de journalist het van de wetenschapper van der Velde, als een interview met één persoon als maatgevend wordt gebracht bijvoorbeeld. Af en toe wint juist weer de in godsdienst geïnteresseerde als hij het religioserende van mindfulness mooier ziet dan er objectief in zit. 'Flirten met God ' was de titel van zijn vorige boek, tevens proefschrift; hij gaat er iets te makkelijk van uit dat dit ook bij mindfulness een bruikbaar concept is.
Ook de titel 'Geen gezweef ' vond ik aanvankelijk overdreven, tot ik merkte dat nogal wat websites van particuliere mindfulness-aanbieders dat niet-zwevende karakter benadrukken.

Het boek telt acht hoofdstukken met ieder vier à zes paragrafen; elke paragraaf heeft een kleine cliffhanger met een vraag of thema dat in het volgende wordt uitgewerkt; en elk hoofdstuk heeft een grote cliffhanger. Het lijkt zo een systematisch boek, is het ten dele ook maar het is tegelijk een pamflet met een boodschap, namelijk: voor een groot deel van de mindfulness-trainers heeft mindfulness wel degelijk een religieus karakter, voor henzelf, maar ze vertellen dat niet aan hun cursisten en dat is een taboe, of iets stiekems want met de met de mindfulness sluipt ook een mindfulness-religiositeit binnen. Bv "Want het zou toch op zijn minst merkwaardig zijn als religie via de achterdeur onze samenleving weer binnenkomt terwijl veel mensen er om verschillende goede redenen juist afstand van hebben genomen? ... [T]oegang zou in principe alleen mogelijk moeten zijn via de voordeur – bewust, weloverwogen, uit vrije wil. Maar als wetenschap vermomde religie toelaten, dát zou taboe moeten zijn" (blz 61). Ook een zinnetje als "Pioniers zoals Kabat-Zinn hebben volgens een uitgekiende strategie gewerkt aan het introduceren van mindfulnesscentra op universiteiten" (blz 87, onderstrepingen van mij. Joop R) midden in een tamelijk objectieve beschrijving à la Wilson van de verspreiding van mindfulness in Amerika vind ik pamflettistisch. Dat mag van mij hoor, maar de vermenging vind ik een beetje te verborgen.

Hoofdstuk I, Mindfulness voor dummies  opent van der Velde meteen de discussie: "Staat de westerse wereld op levensbeschouwelijk gebied op de drempel van een nieuw tijdvak? Met de opkomst van mindfulnessmeditatie ...
... Mindfulness is volgens de ambassadeurs ervan als een medicijn tegen allerlei ziektes en een probaat middel tegen stress, die voor onze cultuur zo typerend en desastreus is. Mindfulness helpt arbeidsprestaties te verhogen, maakt gelukkiger, geeft ons een langer leven en is een krachtig instrument om de wereld te verbeteren. Volgens de ambassadeurs moet mindfulness daarom maatschappij-breed worden ingevoerd. In allerlei sectoren – zoals gezondheidszorg, bedrijfsleven en overheid – zijn mindfulnessadepten hiermee bezig. Met hoegenaamd verrassend resultaat." (pag 9)
"De claim dat mindfulness neutraal, wetenschappelijk en niet-religieus is, klopt echter niet." (p 10) Maar is die claim er dan? Mij was die nooit zo opgevallen. Het antwoord daarop is heel slim: "Discussie over het bestaan van religieuze kanten is voor de meeste beoefenaars echter taboe." (pag 10) Door het taboe-karakter zie ik (en velen met mij) het religieuze in de mindfulness niet. En sociaal-wetenschappelijk is het lastig te bewijzen dat iets niet een taboe is: de stelling falsifiëren bewijst het gelijk van de stelling. Maar wel een boeiend beginpunt van een discussie.

Hoofdstuk II, De reli-erfenis  gaat over de claim van het 'niet zweverig zijn van de mindfulness, een claim waardoor het religieuze karakter ook ontkend wordt.
Hierin gaat hij dieper in op de aard van het boeddhisme. Helaas te weinig de verschillen tussen de diverse boeddhistische tradities en scholen van een traditie onderscheidend. Op pagina 21 en verder beschrijft van der Velde de (Aziatische) vipassana, maar alleen de Goenka-vorm daarvan die hij zelf ervaren heeft; dat de Mahasi-style nogal anders is, vermeldt hij in het geheel niet.
Op pagina 26 staat: "Er leeft een breed geloof in boddhisattva’s, in het idee dat er mensen zijn die bijna verlicht zijn, maar niet de allerlaatste stap zetten en terugkeren in onze wereld om anderen te helpen zich uit het lijden te bevrijden, en uiteindelijk ook verlicht te worden." We hadden het toch over vipassana, als onderdeel van de Theravada? Daarin speelt het boddhisattva-ideaal nauwelijks een rol: wel graag tradities helder onderscheiden.

Een beauty staat op pagina 30: "Waarom je gelukkig wilt zijn? In geen enkel boek over mindfulness vind je reflectie hierover terug. Geen discussie over het zo diepzinnige boeddhistische lijdensbegrip, geen filosofisch pleidooi voor het streven naar geluk. Geen discussie over een typisch boeddhistische uitspraak zoals: 'Er zijn geen ketenen voor hen, bij wie niets geliefd of ongeliefd is.' Diepere vragen over acceptatie, lijden en geluk zijn voor veel mindfulnessbeoefenaars kennelijk irrelevant, blijkt uit een rondgang door een grote stapel mindfulnessboeken. Sterker nog, zulke belangrijke vragen worden systematisch vermeden."

Hoofdstuk III, Waarom mediteren?  beschrijft op welke gebieden mindfulness zoal werkt. Dat zijn er veel, blijkt ook uit effectonderzoek.
Hij relativeert m.i. terecht dat het aanwijzen van veranderingen in de hersenen die het gevolg zijn van meditatie; want dat bewijst niet veel: elke herhaalde activiteit leidt tot veranderingen in de structuur van de hersenen.
Ook zegt hij: "Veel onderzoekers zijn uitermate optimistisch over het resultaat. Mindfulness is ‘evidence based’, stelt Anne Speckens, een Nijmeegse hoogleraar psychiatrie die mindfulness inzet tegen depressie en angststoornissen. De effectiviteit is gemeten en wordt groot bevonden, en dat is volgens haar een keihard criterium voor de legitimiteit ervan. De bewijzen staan alleen niet zo vast als voorstanders claimen. " (pag 49) Deze relativering krijgt de nodige onderbouwing.

"In een artikel over de werking van de meditatie waarbij je in gedachten liefdevolle intenties uitspreekt, ontbreekt de (voor de hand liggende) verwijzing naar gebed – waar al heel veel onderzoek naar is gedaan. Waarschijnlijk omdat die associatie als een smet wordt gezien." (pag 50/51). Koert heeft het hier kennelijk over metta-meditatie. Ik vind de relatie helemaal niet voor de hand liggend, de bewijslast dat dit wel zo zou zijn ligt niet bij de ontkenner maar bij de steller van deze overeenkomst. Bovendien is metta-meditatie wezenlijk iets anders dan mindfulness!

Van der Velde overschat hier en daar de mogelijkheden van wetenschappelijk onderzoek: op pagina 52 maakt hij bijvoorbeeld twee opmerkingen over gewenst onderzoek:
"Er zou empirisch onderzoek moeten gebeuren naar vragen zoals of mindfulness gedachten onderdrukt of wil leren juist dit onderdrukken op te geven, en of het objectiveren van vervelende gevoelens – er is boosheid – goed is of juist niet voor het verwerken ervan. Hoe gaan deze processen precies in zijn werk? Zulk onderzoek gebeurt bijna niet."
En:  "De Jong over het niet onderzoeken van de boeddhistische achtergrond van mindfulness: 'Jammer dat ze dat niet als een te onderzoeken uitdaging zien.' " (Onderstreping door mij, JR)
Deze uitdagingen spreken me aan, ik heb me veel met onderzoek en vooral met het formuleren van onderzoeksvoorstellen beziggehouden (lang geleden). Maar bij geen van beide suggesties kan ik me, na lang nadenken, welk type onderzoek dan ook voorstellen.

Hoofdstuk IV, Geen gezweef, hoor! gaat over de bezwering (zo brengt de auteur het) van mindfulness-trainers en ambassadeurs dat mindfulness echt 'geen gezweef' is.
Hij gaat in op het taboe-karakter daarvan: "Maar dat heeft iets krampachtigs: de religieuze kant verzwijgen, roepen dat ‘er niks zweverigs aan is’, en een discussie over de wenselijkheid of onwenselijkheid van religieuze elementen in mindfulness uit de weg gaan. Dit omdat er een maatschappelijk taboe op rust. " (pag 60)
Ik krijg de indruk dat hier een probleem van christenen geprojecteerd wordt op het boeddhisme. Heeft van der Velde wel in de gaten dat veel boeddhisten het boeddhisme 'geen religie' noemen, maar een filosofie? En dat nog meer beoefenaren van de vipassana en zen dat doen?
Het concept 'religie' zelf is een Westers-christelijk begrip; zelf noemt men wat men beoefent eenvoudig 'de Dharma' (of 'Dhamma'in het Pali). Met (bij velen) transcendente aspecten, dat wel.

"Er zijn niveaus bij meditatie die in het algemeen en bij mindfulness in het bijzonder opgaan. De eerste is het opbouwen van concentratie, meestal door je aandacht te richten op de ademhaling. Er wordt ten tweede geprobeerd het bewustzijn te verruimen door aandacht te krijgen voor kleine zaken waar je normaliter aan voorbij gaat. Dit kan ten derde leiden tot zelfinzicht.
Tot hier toe hebben we het vooral over niveau een, twee en drie gehad. Je kunt, zoals veel propagandisten van mindfulness, doen alsof mindfulness slechts de eerstetwee omvat, en voor gevorderden wellicht ook zelfinzicht in het vooruitzicht stellen, maar binnenskamers gaat men veel verder. Daar gaat het ook om niveaus die we traditioneel religieus noemen. Zonder daar echter open en eerlijk over te zijn. " (pag 64)
Dit lijkt me nogal een sleutelpassage in het boek, en ik begrijp hem niet. De nummering, één, twee en drie niet en ook het (bijna geheime, esoterisch) vierde religieuze niveau niet.

Waar ik stevig tegen aan moet is: "Volgens Maex, die zich zenboeddhist noemt, is er geen wezenlijk verschil tussen de methodes van mindfulness, vipassana en zenboeddhisme. 'Is dat verschil er wel, dan is dat een aberratie' " (pag 68). Tegen Maex en tegen van der Velde. Want ik zie het verschil tussen vipassana en zen juist wel; de instructies die de mediterende krijgt, zijn fundamenteel verschillend; wat 'Verlicht' zijn in kan houden, wordt heel verschillend ingeschat; en 'niet-weten' c.q. 'onwetendheid' wordt heel ander gewaardeerd. Ben ik dan een aberratie?

Van der Velde probeert zijn gelijk t.a.v. de verborgen religiositeit van de mindfulness te bewijzen door Kabat-Zinnte te citeren: "Hij stelt dat je door te mediteren een zodanig zicht kunt krijgen op de werkelijkheid dat je haar tot in de essentie doorziet. De essentie is haar ‘heelheid’. Over wat heelheid precies inhoudt, is Kabat-Zinn vaag – kan hij niet anders dan vaag zijn. Heelheid duidt namelijk op een veronderstelde uiteindelijke dimensie van de werkelijkheid die in wezen transcendent is – het begrip schiet tekort. " (pag 75)
Dit is een nogal romantische invulling van boeddhisme. Ik raad iedereen deze analyse aan: Thanissaro - Buddhist Romanticism . En ook Chapman - Mindfulness crisis

In hoofdstuk V, De mindfulness-golf  geeft van der Velde nuttige informatie over de omvang van 'de golf': groot en snel gestegen, zowel in de gezondheidszorg als het bedrijfsleven.
Het is een korte versie van 'Mindful Netherlands' naast het 'Mindful America ' van Jef Wilson.
Een interessante uitspraak: "Door meditatie kun je het innemen van een metaperspectief oefenen en verstevigen. Het sluit goed aan bij de manier waarop velen tegenwoordig ook buiten meditatie naar de werkelijkheid kijken.3) Vanuit een metaperspectief kijken ze naar zichzelf en constateren bijvoorbeeld dat ze zinzoekers zijn. In plaats van een antwoord te zoeken op zinvragen zien ze zichzelf worstelen als zinzoekende wezens." (pag. 90)
Verder aandacht voor het boek 'Mindfulness in the Marketplace ': gaat m.i. beetje over randfiguren binnen de mindfulness, die de wereld willen verbeteren: Ritskes-typen.

Hoofdstuk VI, Mindfulstress, komt minder geïnspireerd over, zowel de geïnvolveerd in de mindfulness als de boosheid over de mindfulness-beweging is weg, over blijft de ironie.
Ik kan dit hoofdstuk samenvatten door de titels van de paragrafen op te sommen: Jij moet rechtop zitten; Archaïsche moraal; De armoede van het hier en nu; Weg met afdwalen; Gij zult niet multitasken. Volgens mij is de rode draad hier het bezwaar tegen mindfulness als onderdeel van de zelfhulp-bedrijfstak. Terecht, maar als ik dit lees, denk ik: nou en?

In hoofdstuk VII, Gewapende mindfulness, is de auteur weer beter op dreef. Hier met bezorgdheid over het gebruik van mindfulness(trainingen) voor niet verheven en soms ongewenste doelen. Zeker als zulke trainingen (met hun onvermijdelijke ingebouwde religieuze dimensie) aan werknemers en militairen. Ook hier leunt hij hier weer sterk op Edel Maex, die hij met instemming citeert: "Een bedrijf dat mindfulness inzet om de productie te verhogen en vervolgens op personeelskosten bezuinigt, is onethisch bezig. Het handelt tegen de kern van mindfulness in – compassie met de medemens." (pag 131, onderstreping door mij, Joop R.) 'Kern'? Je moet al een beetje compassie hebben als je begint te mediteren en ook wel een beetje proberen dat te versterken; en wat meer compassie kan een resultaat van zo'n meditatie-sessie zijn; maar 'compassie' is niet de hoofdvoorwaarde, niet het hoofddoel, laat staan de kern.

Over de zaak Mettavihari, d.w.z. zijn misbruik plus het zwijgen daarover. Hij vervolgt daarover met : "Dit komt neer op ‘het vermoorden van de boeddha’, stellen sommigen met lede ogen vast. Volgens een oud gezegde moet je de boeddha doden als je hem tegenkomt. Dit wordt op allerlei manieren uitgelegd, zoals dat als je denkt verlicht te zijn, je dat idee onmiddellijk moet ontmaskeren. " De uitdrukking 'vermoord de Boeddha' is typisch Zen, het zou niet in het hoofd van een Theravada/vipassana-beoefenaar op komen, zo iets te zeggen.

In de slotparagraaf 'Krompassie ' (ik houd niet van woordspelingen) van dit hoofdstuk komt Maex ook weer uitgebreid aan het woord. "Aan goede mindfulness is volgens Maex liefde inherent. Lukt het niet dit op te roepen, dan heb je niet goed gemediteerd ... Volgens Maex is het mededogen dat we in ons hebben een natuurlijk gegeven. Dat zou mooi zijn, maar het is enigszins naïef omdat het uitgaat van een door veel mensen, inclusief mijzelf, beleden ideaal." (p 135)
'Naïef' dat vind ik ook, maar meer dan dat: ik vind het onjuist. Vipassana en in mijn opvatting dus ook mindfulness is er niet alleen voor positief ingestelde romantische mensen, maar ook voor nerds, ergens in het autistisch spectrum; en er hoeft niet alleen gestreefd te worden naar het cultiveren van mooie gevoelens zoals 'liefde'; in de meditatie mogen alle gevoelens (en fysieke pijnen en andere zaken) naar boven komen maar ook lelijke zaken, daar probeer je onbevooroordeeld tegenover te staan.
In de volgende pagina's noemt van der Velde steeds meer de nadelen en gevaren van het naïeve standpunt, ook als hij het mindful (?) zwaardvechten van Aris analyseert. (En terecht, vind ik)
Als dit stapsgewijs een heel andere inschatting maken dan Maex opzet is van van der Velde, dan zou ik het dialectisch noemen. In ieder geval lijkt hier de nuchtere Hollander met achtergrond dat de mens tot het kwade geneigd is het te winnen van de Vlaming die vanuit een vriendelijke katholieke cultuur liefde en de natuurlijke goedheid van de mens stelt.

Hoofdstuk VIII tenslotte, Flirten met Mindfullness  bevat in mijn beleving het eigenlijke doel van het boek, dat is van Koert van der Velde: "Mindfulness is dus onderdeel van een grotere culturele verandering, die het religieuze vacuüm dat in het Westen na de teloorgang van het christendom is ontstaan, toch weer min of meer religieus weet op te vullen. " (pag. 151). Mij niet gezien. Wat nou vacuüm?
Z'n methode lijkt dezelfde als in vorige hoofdstuk: hij citeert Edel Maex uitgebreid, lijkt met hem mee te gaan maar neemt uiteindelijk afstand: "Hier zien we helaas toch weer de drang tot voor waar houden van een religieus beeld. Je moet toch weer iets geloven, namelijk dat de beleving van ‘heelheid’ de uiteindelijke waarheid over het leven is. Dat geloof is impliciet, want Maex zegt te hebben afgerekend met geloof en vindt dat iedereen, in ieder geval alle mindfulness-beoefenaars, dat ook zouden moeten doen. En daarmee impliceert hij – weliswaar vast ongewild – dat andere mogelijke religieuze invullingen minder waard zijn. Hij neemt één scenario als het enige, terwijl er veel meer visies mogelijk zijn. " (pag. 144)
De strekking van z'n vorige boek 'Flirten met God ' wordt hier toegepast op de (gevorderde) beoefenaar van mindfulness, d.w.z. die zou dat moeten doen.

Over elke zin van dit hoofdstuk zou ik wel met de auteur in discussie kunnen gaan, maar dat doe ik niet. Niet alleen vanwege de noodzakelijke lengte of vanwege mijn luiheid. Maar vooral omdat centraal de term 'agelovige ' staat, en net als bij atheïst is dat een negatieve definitie, een definitie , een frame bedacht door een ander (gelovige?, theïst?). Ik definieer mezelf liever zelf, in m'n eigen termen. En dan kom ik dicht bij wat Stephen Batchelor schrijft in zijn recente boek 'After Buddhism'. Het laatste hoofdstuk daaruit, dat ik nog aan het bestuderen ben, heet 'A Culture of Awakening '. En de laatste van de 'Ten Theses of Secular Dharma ' ( bron hier ) luidt:
"10.  A practitioner of the dharma aspires to nurture a culture of awakening that finds its
       inspiration in Buddhist and non-Buddhist, religious and secular sources alike. ".
Is dat religieus? Ik ben niet zo van die term, niet vanwege een of ander jeugdtrauma maar omdat 'religie' voor mij ook zingeving betekent, en ik steeds weer ontdek dat mijn gevel en mening is: wijs blij dat het leven geen zin heeft.
Maar de beoefenaar van mindfulness (a la Kabat-Zinn) moet na lezing van dit boek zelf maar bepalen of hij of zij religieus door het leven wil gaan.

=======================================================================

Een aantal van de punten uit deze boekbespreking werk ik hieronder verder uit, nog subjectiever dan de bespreking (uiteraard) toch al was.

Als eerste thema: het benadrukken van verschillen, het kunnen onderscheiden.

(1) Over welk boeddhisme hebben we het eigenlijk ?

De mindfulness waar we het hier over hebben is de set methoden ontwikkeld door in de eerste plaats Kabat-Zinn. Het heeft meerdere wortels, één van de meest belangrijkste daarvan bij hem en bij anderen die die methoden werden hebben ontwikkeld, is de vipassana.
Een, eigenlijk twee meditatie-methoden ontwikkeld in het begin c.q. in het midden in de 20e eeuw in Birma; de eerste - die door Mahasi Sayadav - nadrukkelijk als onderdeel van (de religie) Theravada-boeddhisme; de tweede - die door Goenka - wat verhuld.
In dit licht is het vreemd dat van der Velde de Zen-boeddhist (tevens mindfulness-trainer) Edel Maex zoveel aan het woord laat, en vipassana-leraren zoals Jotika niet. Ook niet de Amerikaanse leraren insight meditation zoals Sharon Salzberg, Jack Kornfield en Joseph Goldstein. Van de vipassana gaat hij (het onderscheid niet makend) alleen op de Goenka-vorm in.
In Bijlage 2 geef ik de resultaat van de telling hoeveel keer namen van centrale begrippen en personen uit de vipassana/mindfulness in 'Geen Gezweef' voor komen, ook de ontbrekende!
Ook is het in dit licht vreemd dat van der Velde nogal wat aandacht besteed aan de martial arts van ene Aris. Ongetwijfeld moet men mindful met zwaarden omgaan, maar dit heeft toch niets met mindfulness, de methode, te maken?

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(2) Boeddhisme ←→ Mindfulness; oorzaak ←→ gevolg

Hoewel de mindfulness-beweging maar een klein beetje met de farmaceutische industrie vergeleken kan worden, toch de metafoor van 'het werkzame deel ': van planten waarvan al eeuwen de helende werking bekend is, wordt het 'werkzame deel' gezocht en chemisch geanalyseerd. Vervolgens wordt dit molecuul gesynthetiseerd en als medicijn in de handel gebracht. 'Veel beter als het originele plantenextract want gestandaardiseerd en zuiverder' (en veel duurder). De plant wordt als zijnde oninteressant terzijde gegooid.

Een vraag die mij wel eens bezig houdt: Wat blijft er over van de vipassana (meer en meer te noemen 'inzichstmeditatie') als onderdeel van de beoefening van het Achtvoudige Pad, nadat de mindfulness over 10 à 25 jaar de interesse niet langer meer heeft?
Of dit ook degenen actief in de mindfulness-beweging bezig houdt, mogelijk niet; of als ze er wel iets over zeggen, is het vanuit een (volgens mij) bij mindfulness horend 'positief denken': dat het een verrijking blijkt te zijn. Van der Velde spreekt in dit verband - niet vanuit de invalshoek vipassana maar vanuit de invalshoek mindfulness - over een 'religioserende tendens' van (gevorderde) mindfulness-beoefening; zie pagina's 70 en 118 van zijn boek. Of ik daar zo blij mee ben? Ik ben niet zo van een positieve religie.

=======================================================================

Mindfulness, ethiek en religiositeit: twee thema's

(1)  Hoe zit het met de relatie tussen mindfulness en ethiek ?

Is mindfulness puur een seculiere techniek, gericht op het cognitieve functioneren van de mens? Is met de transformatie vipassana --> mindfulness de ethische dimensie losgelaten? Kan dat eigenlijk wel, is de ethiek niet ingebouwd in de vipassana, 'embodied' zoals Grossman (zie Bijlage 3) het beschrijft?
Voor mij wat lastig te beantwoorden omdat in mijn opvatting de vipassana zelf, de Westerse inzichtsmeditatie dan, zelf niet veel ethiek meer in zich heeft, zoals ik een hier en hier schreef.

Daarin merkte ik o.a. opdat twee typen ethiek onderscheiden worden (door bv leraren):
a.  De (traditionele, discipline-gerichte) vijf gedragsvoorschriften in het dagelijks leven;
    (of acht in vipassana retraites): Niet doden, niet stelen, geen seksueel wangedrag,
    niet liegen/kwaadspreken, geen alcoholische dranken of verdovende middelen.
b.  De zachte positieve ethische attitudes zoals liefdevolle vriendelijkheid, mildheid,
    compassie, mededogen. Ook 'wijsheid' wordt hier soms toe gerekend, maar
    dat is m.i. geen trainbare attitude maar een resultaat, een geschenk.

Het is verbazingwekkend dat Mahayana-auteurs automatisch en alleen aan de zachte, de lieve attitudes, met name compassie, denken als het over ethiek gaat. Die attitude wordt de mediterende dan geacht al te hebben (een soort Boeddha-Natuur, al wordt die term in de mindfulness natuurlijk vermeden). Edel Maex is hiervan voor mij een duidelijk voorbeeld.
Daar staat tegenover dat Theravadins automatisch primair aan de discipline-gerichte ethiek denken, de laatste jaren steeds meer gecombineerd met de Brahmavihara liefdevolle vriendelijkheid (metta) en compassie (karuna): géén voorschriften, géén attitudes, maar geestestoestanden die men probeert te bereiken in en door de meditatie.

Voor wie zich meer in het thema 'mindfulness en ethiek' wil begeven: in Bijlage 4 geef ik een aantal belangrijke maar moeilijke artikelen weer; de discussie wordt stevig gevoerd (in Amerika).

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

(2)   Is mindfulness toch wel een religie? ; oftewel:
     Heeft de mindfulness-beweging religieuze trekken?

Wat is 'religie'? Zie bv Wikpedia , ik prefereer de benaderinng van Mircea Eliade, 'die de nadruk legt op het hunkeren naar perfectie die niet van deze wereld is, de zoektocht naar zin en betekenis en het zoeken naar patronen in de mythologie ...')
Nee, zeggen de hardcore mindfulness-trainers, met name die in de reguliere gezondheidszorg.
Toch wel, stiekum zegt van der Velde. Nog explicieter dan in z'n boek zegt hij dit in 'NieuwWij'
 "Voor hele volksstammen is mindfulness eigenlijk wetenschappelijk bewezen religie. Ze zijn diep
  gelovig, maar hebben dat niet door".  Een heel onwetenschappelijke ongefundeerde opmerking.
Ja, is het antwoord van Wilson, niet een Aziatische, maar een Westerse, althans Amerikaanse !
  Zie mijn bespreking van 8 maart van zijn boek.

Ja, is ook het antwoord van Jessie Sun, maar impliciet. Haar overigens neutrale overzichtsartikel over ('Mindfulness in Context ') heeft als conclusie o.a. dat de populariteit van het concept mindfulness het resultaat is van 'strategische oversimplificatie' en het her-framen van mindfulness als een geseculariseerde en instrumentele techniek. Ze rondt haar conclusie af met:
" Het mainstream worden van mindfulness heeft op zijn beurt een meer kritische en reflecterende discussies op gang gebracht over de vraag of dit een aanpassing van het boeddhisme zelf betekent, met de zorgen en beloften die dit met zich mee kan brengen ... Alleen de tijd zal leren of de seculiere mindfulness haar transformatieve potentieel zal realiseren, maar de deur staat weer wijd open, klaar om de mogelijkheid van veelbelovende ontwikkelingen te verwelkomen.
Daarom ben ik dolblij om te zien hoe deze voorzichtige nieuwe discours blijft evolueren, en om te zien hoe het proces mogelijk meer wijsheid, mededogen en bewustzijn in de wereld bevordert. "
Welhaast messianistisch, zou ik zeggen.

=======================================================================

Een klokkenluidersregeling ten aanzien van  seksueel misbruik

Het adoreren van de leraar en (ik zie een verband tussen die twee) het seksueel misbruik door een leraar komt in 'Geen Gezweef' kort aan de orde.
Ik neem aan dat het ook in de seculiere mindfulness gebeurt of in ieder geval kan gebeuren.

Het is goed dat een toenemend aantal sangha's een 'Ethische Code' heeft, zoals nu ook SanghaMetta
Maar ontbreekt nog iets aan. Het thema van het misbruik komt hierin aan de orde maar het thema van het zwijgen niet.
SanghaMetta koppelt de code aan de derde van de vijf leefregels:   '3. Afzien van seksueel ongeoorloofd gedrag.  Dit geldt voor iedereen.'

In het verlengde daarvan stel ik voor het thema van de zwijgcultuur aan de orde te stellen door aan te haken bij de vierde van de vijf leefregels:   '4. Het vermijden van onjuist spreken. '
De strekking daarvan: Het is gewenst dat voor iemand die weet heeft van een seksuele relatie tussen leraar en leerling verschillende wegen open staan om het 'juiste spreken' daarop toe te passen. Zo iemand is, als hij/zij integer met de kennis oom gaat, in feite een klokkenluider. Allereerst dient er een mogelijkheid te komen, dit (vertrouwelijk) in de eigen sangha aan de orde te stellen. Maar daarachter dient er daarvoor een 'klokkenluidersregeling ' gemaakt te worden. Niet op sangha-niveau, maar landelijk; misbruik komt in alle vormen van boeddhisme voor!
Naast 'het juiste spreken' en het 'onjuiste spreken' en 'het juiste zwijgen' is er immers ook het 'onjuiste zwijgen '. Wellicht kan ik degenen die twijfelen aan de noodzaak van het kunnen 'klokkenluiden' hiermee overtuigen: bij het ontbreken ervan is de kans groot dat er geroddeld wordt over het misbruik; en 'roddelen' is evident onjuist spreken en evident onheilzaam. En er is jarenlang geroddeld, zowel in de zaak Mettavihari als in de zaak van Zen Amsterdam etc.

Verder lijkt het me mogelijk niet alleen seksueel misbruik maar ook financieel wangedrag van een leraar of een bestuurslid aan de orde te stellen, alsmede ontstane financiële afhankelijkheid tussen leraar en leerling. Wellicht kan dit in dezelfde regeling.

Update 9 december
"In Katlijk en Oudehorne, gemeente Heerenveen, vindt jaarlijks in de periode van 21 t/m 31 december een bijzonder oud volksgebruik plaats, het zogenaamde ‘Sint Thomasluiden’.
U kunt  HIER  even luisteren hoe dat klinkt."

=======================================================================

Conclusie

'Geen Gezweef ' is boeiend en informatief maar vertoont ook een gepreoccupeerdheid van de auteur met de vermeende verborgen religiositeit van mindfulness-trainers. En meer gericht is op zen à la Maex dan op vipassana à la Mahasi.
Mijn vermoeden is dat de hype-kant van mindfulness haar langste tijd heeft gehad en dat mindfulness één van de methoden blijft die een GGZ-hulpverlener soms, met een specifiek indicatie-gebied zal blijven hanteren, naast andere methoden, als maatwerk.
Mindfulness als een soort religie voor agelovigen: dat zie ik niet gebeuren. Van der Velde wil een discussie over deze pamfletkant van z'n boek: ik heb hierbij een kleine bijdrage daaraan geleverd en hoop op voortzetting van deze discussie. En er meer onbevangen onderzoek komt.

De toekomst van de inzichtsmeditatie in Nederland, voorheen bekend als vipassana, blijft ongewis. De kans dat die verder marginaliseert neemt toe naarmate de smaakmakers van deze beweging langer nalaten met een echt antwoord op de Mettavihari-crisis  te komen.
De hamvraag is of van loutering - bij de Mettavihari-leerlingen - sprake is? En dat er duidelijkheid komt over de moreel en spiritueel ongeldige 'transmissie ' van het leraarschap door Mettavihari in 2006. Mogelijk biedt een bijeenkomst volgende week duidelijkheid en kans op verandering.

=======================================================================
Bijlagen       Alle vertalingen Engels → Nederlands zijn van mij; Joop R.
=======================================================================

BIJLAGE 1

Een 'Onderzoek naar de effectiviteit van Mindfulness '
Een uitgave (uit 2010) van het 'PLATFORM AANDACHTTRAINING'.  Bron:  hier
Wat ik bedenkelijk vind is dat er in dit overzicht geen enkele negatief resultaat voorkomt, geen thema waarin mindfulness niet werkt of zelfs negatief werkt, geen contra-indicaties.
Dit is niet geloofwaardig.

" Rachel van der Meulen (Universiteit van Amsterdam), Rob Brandsma (Centrum voor Mindfulness Amsterdam)

Er zijn honderden studies gepubliceerd over de effecten van mindfulness. Hieronder vind je een overzicht, onderverdeeld naar thema.
Het effect van Mindfulness is de afgelopen 25 jaar veelvuldig wetenschappelijk onderzocht. Inmiddels zijn er honderden studies gepubliceerd over de effecten van mindfulnessinterventies. Onderzochte mindfulnesstrainingen zijn onder andere de mindfulness-based stress reduction (MBSR), de mindfulness-based cognitive therapy (MBCT) en de dialectical behaviour therapy (DBT). Hieronder worden de resultaten van de belangrijkste studies en overzichtstudies weergegeven.

Samenvatting
Onderzoek laat zien dat mindfulness effectief is zowel in een “normale” populatie als bij groepen in een therapeutische setting. Mindfulness zorgt voor een hogere kwaliteit van leven en brengt positieve veranderingen teweeg in cognitief en neurobiologisch functioneren. Tevens transformeert mindfulness de manier waarop iemand naar zichzelf en naar de wereld kijkt en daar vervolgens op reageert. Deze brede werkzaamheid zorgt ervoor, dat mindfulness toepasbaar is bij een grote verscheidenheid aan problematiek. Verschillende onderzoeken tonen aan dat mindfulness positieve veranderingen teweeg brengt bij een grote hoeveelheid verschillende psychische stoornissen en medische condities. Mindfulness is bij de behandeling van bepaalde problematiek zelfs superieur aan andere behandelmethoden. "

=======================================================================

BIJLAGE 2

Aantal malen dat een woord voor komt in 'Geen Gezweef!'

Religie/religieuze 259 x
(Edel) Maex         50 x
Kabat-Zinn           38 x
vipassana             36 x
ademhaling          23 x
compassie            23 x
mededogen          19 x
liefde                    15 x
zen                       14 x
Thich Nhat Hanh 10 x
Goenka                 9 x
concentratie          8 x
ethisch                  7 x
ethiek                    4 x
moraal                  4 x
religioserende       3 x
Barendrecht          3 x
registreren            3 x
5 voorschriften      2 x
Theravada            1 x
bewonderen          1 x (Thich N.H)
Goldstein              1 x
Kornfield               0 x
Mahasi                  0 x
label                      0 x
benoemen             0 x
Jotika                    0 x
Pandita                 0 x
Gunaratana          0 x
Frits Koster           0 x
Salzberg               0 x
JohanTinge          0 x
Chris Grijns          0 x

=======================================================================

BIJLAGE 3

Mindfulness: Awareness Informed by an Embodied Ethic
door Paul Grossman
Hier te vinden

"Samenvatting

De westerse psychologie, psychotherapie en geneeskunde hebben onlangs praktijken omarmd, die gericht zijn op het kweken van een bepaald soort aandachtigheid (Engels: 'awareness'), genoemd mindfulness. Uit de context gehaald van zijn boeddhistische psychologische, filosofische en religieuze oorsprong, hebben de definities van mindfulness in de westerse wetenschap louter verschijnselen van aandachtigheid en cognitie benadrukt.
Hier wordt (echter) mindfulness beschreven als een daad van belichaamde ethiek, diep zittend in het weefsel van het boeddhistische epistemologische en ethische systeem, een systeem gericht op het begrijpen van het ervaren en het verlichten van lijden. Het type van moment tot moment bewust zijn van de waargenomen ervaring, karakteristiek voor mindfulness, vereist het bevorderen van attitude-kwaliteiten van goedheid, geduld, tolerantie, vrijgevigheid, compassie en moed: anders raakt men verloren in analyse, oordelen en/of herkauwen. Samen vormen deze en soortgelijke welwillende attituden een systeem van ethische waarden, volledig congruent met boeddhistische ethiek. Het bereiken van een dergelijke houding tijdens mindfulness-beoefening wordt vaak geassocieerd met een ervaren gevoel van mentaal en fysiek welbevinden (d.w.z. belichaming, Engels: 'embodiment'), mogelijk zelfs onder onaangename omstandigheden.
Op deze wijze is mindfulness zelf een beoefenen van het voeden en ontwikkelen van openhartige, gulle, ethische waarden; en, daarmee verbonden, het begrijpen van het ervarene.
Binnen dit kader kan mindfulness worden gedefinieerd als een daad van onbevooroordeelde, openhartige, gelijkmoedige ervaring van alle waarneembare gebeurtenissen en processen zoals ze zich ontvouwen van moment tot moment. "

Opmerking: als ik Grossman goed begrijp, zou ik 'Embodied Ethic', letterlijk 'belichaamde ethiek', naar zijn intentie vertalen als 'Ingebouwde Ethiek '.    Zoals Grossman in de conclusie van z'n artikel zegt: "It is embodied because it is no abstraction: we feel it in our bodies and our minds.
A spectrum of integrally related ethical qualities—kindness, compassion, equanimity, tolerance, generosity, courage, just to name a few—becomes associated with the physical and mental perception of a special state of eudemonia (Ned.: staat van gelukzaligheid), which for many people may have never or only rarely experienced before."   Onderstreping door mij; Joop R

=======================================================================

BIJLAGE 4

Boeddhisme, mindfulness en ethiek: een in 2015 in Amerika gevoerde discussie

Traditional and Contemporary Mindfulness: Finding the Middle Path in the Tangle of Concerns
Lynette M. Monteiro, R.F. Musten, Jane Compson

Hier, eerste pagina's , en  Hier, inloggen op 'Academia' te vinden;  Reflectie op het artikel

" Samenvatting

De hedendaagse mindfulness is uitgegroeid naar talloze seculiere en klinische programma's. Deze snelle groei heeft twee zware zorgen veroorzaakt bij de Boeddhistische gemeenschap: de juistheid van de basisteksten en de gevolgen van de niet expliciet opnemen van de ethiek als onderdeel van de leer. Specifieke problemen omvatten een mogelijke verzwakking van het concept van de juiste aandachtigheid en, daarmee samenhangend, het misverstaan van de bedoeling van mindfulness als een techniek voor de verlichting van de symptomen. Met betrekking tot de afwezigheid van expliciete ethiek in de teksten is de bezorgdheid geuit dat deze nalatigheid het risico van verkeerd begrijpen van de beoefening van mindfulness bevat, zodat ze meer kwaad dan goed doet.
Dit artikel onderzoekt de belangrijkste punten van kritiek door de Traditionele Mindfulness [de auteurs bedoelen de traditionele boeddhistische meditatie; Joop R] gemeenschap geuit en beoordeelt de geldigheid van deze kritiek. De dialoog tussen de traditionele en hedendaagse mindfulness beoefenaars is een kans om de conceptuele integriteit van mindfulness-gebaseerde interventies (MBI's) met betrekking tot 'juiste aandacht' te onderzoeken, te beoordelen of MBI's de factoren bevat die verder reiken dan symptoom-behandeling, en nadenken over de kwesties met betrekking tot het onderwijzen van ethiek als onderdeel van een MBI-programma. Omdat ethiek in de Traditionele Mindfulness als een basis voor een meditatieve praktijk wordt gezien, wordt dit in detail onderzocht voor zijn potentiële bijdrage aan de MBI's. "


Dit artikel riep de nodige reacties op. Ik vermeld er een paar

' Clearing the Muddled Path of Traditional and Contemporary Mindfulness:
  a Response to Monteiro, Musten, and Compson '
door Ronald E. Purser
Bronnen: hier  en  hier

' What's Ethics Got to Do with It?
  The misguided debate about mindfulness and morality '
door Richard K. Payne      
Bron: hier

Met vervolgartikel van Payne, inclusief een discussie met ethiek-deskundige Justin Whitaker:
'Narratives and trajectories: morality and meditation '
Bron: hier

Een stevig artikel ook van  Ronald Purser :
' Clearing the Muddled Path of Traditional and Contemporary
  Mindfulness: a Response to Monteiro, Musten, and Compson '
Bron: hier

Een weerwoord tenslotte van  Compson en Monteiro :
' Still Exploring the Middle Path: a Response to Commentaries '
Bron: hier  of  hier

Bodhitv besteedde al in 2007 aandacht aan Syrië. Hernieuwd met vrijwilligers? En radio opgevolgd door podcasters? Afscheid van de tv was al lang genomen

Op 12 december geeft de BOS een afscheidsfeestje ; ik ga er niet heen, vrienden (van de BOS) wel, ik heb niets te zoeken op dit soort gelegenheden.
Bovendien zal het accent, zoals steeds, wel weer op de BOS televisie liggen, maar dat is nu juist de zwakste schakel met het laagste boeddhistisch gehalte van deze boeddhistische omroep geweest. Ik keek de laatste jaren nauwelijks meer, naar de radio luisterde ik wel, hoewel ook afnemend; en Bodtv-artikelen las ik graag.

Als er toekomst voor de takken radio en website (van Bodhitv, niet van de BOS) is, dan ligt die buiten de publieke omroep, bij vrijwilligersorganisaties.
Maar in die richting lijkt nog niets georganiseerd, ik heb de indruk dat de directie helemaal gericht is op overname door een omroep die wel blijft bestaan na 31 december, zoals KRO-NCRV.
Na mijn  'De BOS lost op '  van 8 september is er ogenschijnlijk niets gebeurd.
In de recente aankondiging van 'het feest' valt de term 'toekomst' helemaal niet meer.


Er zou een groep van boeddhistische podcasters kunnen komen, voortbordurend op de ervaringen van de BOS radio.
Of één, zoals die van de  'Secular Buddhist ' en de  'Buddhist Geeks '
Maar goed, dat heb ik ze al meer voorgesteld en ze geven geen sjoege.


Bodhitv is najaar 2007 begonnen. Ik citeer de BOS:
"www.bodhitv.nl is de jongerensite van de Boeddhistisch Omroep, voor jongeren die geïnteresseerd zijn spiritualiteit en boeddhisme.
Bodhitv is een initiatief van de Boeddhistische Omroep Stichting (BOS). Er is een groeiende groep jongeren in Nederland geïnteresseerd in spiritualiteit en het boeddhisme. Met Bodhitv willen we een plek creëren waar jongeren zelf videoitems maken en teksten schrijven over spiritualiteit en boeddhisme, gezien vanuit hun eigen belevingswereld.
Het woord ‘bodhi’ komt uit het Sanskriet en betekent ‘ontwaken’. Het is de wortel van het woord Boeddha en boeddhisme. Hoewel Bodhitv op het internet actief is, staat tv voor de link die we hebben met de boeddhistische omroep, die wel op televisie en op de radio te zien en te horen is."

Van de onderdelen Video, Artikelen, Nieuws en Agenda vond ik eigenlijk alleen de 'Artikelen' interessant, 'Video' is niet mijn ding en 'Nieuws' en 'Agenda' zijn elders (in het BD bv) sneller en uitgebreider te vinden. De artikelen zijn juist frisser dan die van het BD.
Er zijn in de ruim acht jaar van haar (er waren vooral vrouwen en meisjes - ik weet niet waar tegenwoordig precies de grens ligt - actief) bestaan een kleine achthonderd artikelen verschenen. Het accent op 'jongeren' is iets kleiner geworden, de dienstbaarheid aan BOS-televisie groter; beleidsmatig dan, in de praktijk waren het gewoon interessante artikelen. Niet allemaal uiteraard, want smaken verschillen, maar wel heel wat; Floor van Orsouw was bv mijn favoriet.

Wel jammer als dit zomaar zou verdwijnen, zoveel boeddhistische artikelschrijvers en -media zijn er niet meer. Voortzetten op een andere manier, niet meer als onderdeel van de publieke omroep en dus zonder vaste financieringsbron, zou waarde hebben.
Daarom dat ik me afvraag:
Zijn er vrijwilligers die van het onderdeel 'Artikelen' de werkwijze van Bodhitv vanaf 1 januari gaan voortzetten, op een website?   'Vrijwilligers', maar wel in een structuurtje ter wille van de continuïteit.  Spontaan begint zoiets niet, iemand moet het opzetten.
Ik heb dit aan Bodhitv/BOS gevraagd maar heb begrepen dat alleen de directeur die vraag mag beantwoorden, en die is nu juist vooral in de televisie-tak geïnteresseerd.
Straks krijgen we een persbericht en dan is het voorbij.

========================================================================

Op zoek naar de eerste artikelen uit 2007 kwam een ik onverwachte serie van drie tegen over Syrië, toen over mensen daar die yoga, transcendente meditatie en zenboeddhistische retraites doen (deden). Syrië nu op een heel andere manier in de publiciteit: burgeroorlog, IS en vluchtelingen. Maar ooit een prachtig - helaas zeer dictatoriaal geregeerd - veelzijdig land.
Geschreven door Cilia ter Horst.

Ik geef de links, maar die zijn over een paar weken verbroken, de BOS gaat 31 december op zwart en sleept Bodhitv mee:
2007-10-04/zen-in-syrie-deel-1
2007-11-29/zen-in-syrie-deel-2
2008-01-09/zen-in-syrie-deel-3

Een paar citaten, als herinnering aan Bodhitv, maar vooral aan herinnering aan het bijzondere land dat Syrië - nu verscheurd en vernietigd - ooit was.

Uit Deel 1
"Cilia (28) reisde na haar studie Religiestudies naar Syrië en ontdekte dat daar onder de soennitische meerderheid, de shi'itische minderheden, de ruim elf verschillende christelijke stromingen (bij elkaar 10% van de inwoners), de zoroasters en de mensen die zich humanist noemen, mensen zijn die yoga, transcendente meditatie en zenboeddhistische retraites doen.

Syrië wordt nog al eens geassocieerd met baarden en wapens, en mij wordt in Nederland regelmatig gevraagd of ik daar een sluier moet dragen, maar in werkelijkheid is het een eeuwenoude multiculturele samenleving - waar meisjes in strakke truitjes zich naast gehoofddoekte leeftijdgenotes in een minibusje wurmen op weg naar de seculiere universiteit, waar jonge stelletjes over de Arabische bazar flaneren en traditioneel ijs met pistachenootjes of deftig chocoladeijs eten, waar vaders met snorren en dochters met hippe zonnebrillen afzonderlijk hun waterpijp in een koffiehuis, dan wel een populair restaurant roken, waar de ene moeder tussen de gasten op de binnenplaats gaat zitten terwijl de andere moeder van achter een muur het dienblad met cardamomkoffie en zoetigheden aanreikt, waar de ene winkelier zich bij het horen van de muezzin naar een moskee, dan wel gebedsruimte haast terwijl de andere de radio wat harder zet, waar bijeenkomsten met geestelijk leiders van ruim vijftien verschillende geloofsrichtingen gehouden worden en: ... waar ik yoga, lichtmeditatie en zenboeddhisme heb gedaan."
...

Uit Deel 2
"One hour of silence," fluistert mijn vriendin terwijl de bijbels worden dichtgeslagen en de lichten gedoofd. Het is een indrukwekkende ervaring met de afgrond onder me en bezoekers uit de hele wereld naast me. Tegenover me zit een jonge tandarts uit Damascus. Haar kleurige shirt en vrolijke ogen zijn me direct opgevallen. Ze zit bijzonder stil, ook wanneer de diepe stilte wordt onderbroken door hondengeblaf. Na afloop van de meditatie en de dienst vertelt ze dat ze van een Libanese priester TM heeft geleerd, transcendente meditatie: door herhaling van een persoonlijke mantra steeds dieper in de zee van het bewustzijn zakken, om daar waar geen golven of andere bewegingen zijn tot rust te komen. ‘Heb je dat soort dingen hier ook?' vraag ik verbaasd. ‘Ja hoor, je moet er alleen een beetje naar zoeken,' zegt ze. ‘Je kunt ook yoga doen bij de Franciscanen.'

Twee weken later zit ik in een kamer naast de Franciscaanse kerk in Damascus met mijn ogen dicht naar een rustgevende vrouwenstem te luisteren: denk aan je onderbeen, voel de energie erdoor stromen, stel je je onderbeen voor als wit helder licht. Wij zijn allen wit helder licht. Adem diep in en voel je vrij.' De stem klinkt afwisselend in het Amerikaans en het Arabisch uit een kleine cassetterecorder. Tegenover mij in de kring van stoelen zit een vrouw in diepe concentratie met een donkerblauwe hoofddoek om haar gezicht, naast me zit de enige man van het gezelschap. De haren van de overige vrouwen, van middelbare leeftijd, zijn netjes in model geföhnd. Ik maak in gedachten een foto die een prijs gaat winnen. Het is geen yoga, maar wel ontspannend. Iedereen glimt van dankbaarheid na afloop en begeeft zich vol goede moed weer in het stadverkeer.

Geheime dienst
In het provinciestadje Homs kom ik wel bij een echte yogales terecht, in een gymzaal met grote foto's van de dictator op de muur. De leraar geeft ademhalings oefeningen en loopt heen en weer als een haan: borst naar voren, kin omlaag, zijn haar in een lange staart op zijn rug. De deelnemers dragen knal oranje t-shirts, dat moet omdat er na afloop samen in een park gegeten wordt en de geheime dienst dan kan zien dat het geen politieke bijeenkomst is.

Het gaat er allerliefst aan toe in het park, iedereen heeft een vegetarisch gerecht meegenomen. Sommigen hebben dat in een cursus leren klaarmaken. De man die mij hierheen bracht vertelt dat hij sinds hij yoga doet geen spanningen en ruzies meer op zijn werk heeft. Een vrouw zegt dat ze rustiger en tevredener is geworden terwijl de samenleving even gespannen is als voorheen. Ze doet ook zen-retraites bij pater Frans, een Nederlandse Jezuïet die hier in Syrië woont. Ik grap dat Oosterse wijsheid hier uit het westen komt.

School of Divine love
Maar Mazen, de yogaleraar, heeft het wel uit het Oosten gehaald. Toen hij 23 was, zag hij in Damascus Thaise diplomaten yoga-oefeningen doen in een park en hij ging meedoen als sport. Daarna ging hij naar de School of Divine Love in India, waar hij leerde dat het iets spiritueels is waar je niet te veel geld voor moet vragen. Nu heeft hij voor elkaar gekregen dat hij in Syrische staatssporthallen mag lesgeven, dat wil zeggen betaalbaar voor iedereen. Op de t-shirts van zijn leerlingen staat het teken van zijn nieuwe Balinese guru want het teken van zijn Indiase school is davidsster en die is hier verboden, maar Syrië is het eerste Arabische land waar openbare yogales gegeven wordt. "


Pater Frans is in 2014 vermoord. Of er nu nog in Syrië gemediteerd wordt, betwijfel ik.
Maar wat weten we eigenlijk van dat land?


Een  Overzicht van de publicaties van deze schrijfster  op de website van Bodhitv
Een recent mede door haar geschreven boek:
'De vrijheidsimpuls van de Islam
voorkomen én verhelpen van huilen en onrust (Christofoor Uitgeverij, 2012)  Zie Bol.com

Meldpunt Seksueel Misbruik Boeddhistische Gemeenschap

Vanaf vandaag is er een onafhankelijk meldpunt voor slachtoffers van seksueel misbruik binnen de boeddhistische gemeenschap. Oprichter is de stichting die ook het Meldpunt Kinderporno op Internet beheert.
Een van de donateurs is de Thaise Buddharama Tempel in Waalwijk. Een andere is de BUN.

De website waarop melden mogelijk is: https://www.meldpuntbg.nl/

Volgens directeur Arda Gerkens van de stichting is het nieuwe digitale meldpunt een reactie op de berichten op het seksueel misbruik onder boeddhisten. “In de eerste plaats willen wij slachtoffers en hun omgeving een plek bieden om hun verhaal te doen. Aan de hand van de meldingen die binnenkomen, zullen wij de aard en de omvang van het probleem in kaart brengen. Als dat duidelijk is, hebben wij de ervaring en de expertise om goede adviezen te geven aan betrokkenen. Doel is uiteindelijk natuurlijk om verder misbruik zo veel mogelijk te voorkomen.”

Slachtoffers kunnen via de website van het meldpunt een telefonische afspraak maken of het misbruik melden via een webformulier. Gerkens: “Daarna zijn er diverse mogelijkheden. Wij kunnen doorverwijzen naar de juiste personen of instanties, maar ook informatie geven over het doen van aangifte bij de politie.”

Ze benadrukte de onafhankelijkheid en vertrouwelijkheid van het meldpunt. Gerkens verwacht dat nieuwe meldingen over misbruik binnen de boeddhistische gemeenschap zullen binnenkomen: ‘Meldpunt BG is onafhankelijk en staat los van de boeddhistische gemeenschap zelf. Het kan best zijn dat mensen schromen om seksueel misbruik bij de boeddhistische gemeenschap zelf te melden. Die schroom kan minder groot zijn, nu ze hun melding bij een onafhankelijk meldpunt neer kunnen leggen dat daar vertrouwelijk mee omgaat.’

Bronnen: NOS en OpenBoeddhisme